ปรากฎการณ์ “ลวก ๆ”

01ก.พ.10

ถึงแม้ว่านี่อาจจะเป็นการคิดมาก แต่ฉันก็ต้องขอเขียนเกี่ยวกับมันไว้หน่อย

กับกระแสบูม บูมของของเล่นดิจิตัลทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น facebook, twitter, hi5 และอื่น ๆ อีกมากมาย

ฉันสงสัยว่า มันสนุกอะไรหนักหนาหว่า กับการมานั่งอัพเดตสถานะของตัวเอง แล้วรอให้คนอื่นมาเม้นท์?

แล้วฉันก็เห็นบางคนที่เปลี่ยนหน้าบล็อคเป็นบันทึกทวิต… ซึ่งไม่ใช่เรื่องของฉัน และไม่ได้อยากจะเสือก

แค่รู้สึกเสียดาย…ที่บล็อคดี ๆ บล็อคหนึ่ง กลายเป็นแค่หน้าที่เต็มไปด้วย ทวิต ทวิต และทวิต เต็มหน้า ลายตา และคนทั่วไปผ่านมาคงไม่ได้อยากอ่าน…ไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับชีวิตเขา “ละเอียด” ขนาดนั้น

คนที่เขามัวเมา เอ๊ย ชอบเล่นพวกนี้ เขารู้สึกกันไหมว่า โลกนี้ยังมีอะไรอีกมากมาย ยิ่งกว่าการมานั่งจิ้ม BB หรือไอโฟน เพื่อประกาศว่า ฉันหิว ฉันเหนื่อย ฉันง่วง ฉันเมา ฉันโดนแฟนทิ้ง ฉันชอบกินไก่ย่าง ฯลฯ

เล่นกันไปนาน ๆ สักวันหนึ่งจะนึกว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกนี้นะเออ

ขอโทษที่บ่นและเสือก ทราบว่าไม่ใช่เรื่อง จึงขอบ่นและเสือกเพียงแค่นี้ สวัสดี

Filed under: รำพึงรำพัน   |  2 Comments