ขอบพระคุณสำหรับเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง

ขอท่านคิดเสียว่ามีมิตรน้อยคิ้วเลิกสูงเหมือนใคร่รู้อยู่ตลอดเวลา ดวงตาจ้องเขม็งยามนั่งฟังท่านเล่า ปลายผมตกเคลียตาไม่ยอมปัดเพราะมัวจดจ่อน้ำเสียงท่าน

คำ “ปัจจุบันมิใช่เพียงจุดจุดหนึ่ง หากแต่เป็นเส้นที่ต่อเนื่องกันไป” นั้นเปิดตาเปิดใจนัก

คนเราถูกเงาอดีตตามหลอกหลอนจนส่งผลต่อบุคลิกภาพ วิธีคิด การดำเนินชีวิตปัจจุบัน ที่ร้ายโดยมากเป็นเงาแห่งความปวดร้าว ระทมทุกข์ เราล้วนปล่อยให้เงาร้ายครอบงำโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้เป็นคนมองโลกด้านลบ ก่อปัญหาให้ผู้คนรอบข้าง

เพียงค้นหาให้พบและชะล้างเงานั้นออก ชีวิตปัจจุบันของเราก็จะเป็นชีวิตเต็มชีวิตขึ้น

บทสรุปของเรื่องงามนัก หากท่านไม่เล่าจนจบไหนเลยข้าพเจ้าจะรับรู้สารนี้ได้ คงมีก็แค่ดวงตาเบิกค้างด้วยความสงสัยใคร่รู้

เพิ่งทราบว่าการเล่าเรื่องย่อจนจบคือการสปอย (ไม่ทราบเป็นคำเดียวกับตามใจจนเสียนิสัยหรือไม่ขอรับ?)

ผู้น้อยหาใช่นักรีวิว หรือนักอ่านรีวิวแต่อย่างใด เพียงอยากเสนอความรู้สึกตามประสาอักษราณมิตร

ผู้น้อยเชื่อว่าการเล่าเรื่องย่อบางครั้งหาได้ทำลายอรรถรสแห่งนิยายนั้น ๆ ลงเลย เพราะองค์ประกอบแห่งนิยายนั้นซับซ้อนนัก เนื้อเรื่องเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น บ่อยครั้งที่ผู้คนอ่านนิยายเรื่องหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาหาได้อ่านเพียงเนื้อเรื่องเป็นแน่

แต่การจะเล่าเนื้อเรื่องมากน้อยแค่ไหน โดยไม่ทำลายรสนั้น น่าจะขึ้นกับสารที่เรื่องนั้น ๆ ต้องการสื่อ คิดถึงหนัง ‘ซิกเซ้นส์’ (ที่บรู้ส วิลลิสแสดง)

ไฮไล้ท์หาใช่เนื้อเรื่อง แต่เป็นการที่ตัวเอกของเรื่องหารู้ตัวไม่ว่าร่างตนที่ดำเนินเรื่องมานั้นได้เสียชีวิตแล้ว!

นักรีวิวสามารถเล่าเรื่องไปได้จนใกล้จบ โดยต้องไม่บอกจุดนี้ออกไป เพราะหากบอกย่อมทำลายรสของหนังอย่างสิ้นเชิง

นั่นคือแก๊กของเรื่องซึ่งเราจะปล่อยให้ผู้เสพ รับรสด้วยตัวเอง

จึงคงเป็นวิจารณญาณของนักรีวิวที่จะจับจุดที่ว่าของแต่ละเรื่องอยู่ที่ใด และเราไม่เข้าไปเผยตรงนั้น

อย่างเช่นเรื่อง Reisei to Jounetsu no Aida: Rosso นี้ อรรถรสน่าจะอยู่ที่อารมณ์เปลี่ยวเหงาของหัวใจโหยหารัก ทั้งมีความรักล้อมใจอยู่อย่างนั้น ซึ่งจะสัมผัสได้ก็โดยการผ่านตาด้วยตัวเอง ขอท่าน mafee อย่างเกรงเลยว่าเรื่องย่อจะทำให้สูญอรรถรส

ผู้น้อยเข้าใจถูกบ้างหรือไม่..ท่าน mafee คิดเห็นเช่นไรขอรับ?

คารวะ

ปล. ตัวเอกฝ่ายชายที่แม่หญิงทั่วสยามประเทศเทใจสงสารน่าจะเป็นพ่อโกโบริกระมังขอรับ?