India GUGGIG (โคตร)

หมายเหตุ – นั่งอ่านหนังสือ Tokyo GUGGIG Guide ชื่อดัง แล้วเกิดแวบไอเดียว่า ถ้าบรรยายอินเดียแบบกุ๊กกิ๊กบ้างจะเป็นเช่นไร?! เลยลองดูโดยพลัน ฮ่าๆๆๆๆ

โคตรกุ๊กกิ๊กกันตั้งแต่ก้าวแรกบนเครื่องบินสายการบินอินเดีย

เราเริ่มการเดินทางครั้งนี้ด้วย Fly Kingfisher สายการบินบูติคน้องใหม่ของอินเดียที่ได้ยินว่าดีนักหนา ซึ่งขึ้นไปก็เจอกับวีดีโอแนะนำสายการบินโดยคุณลุงหนวดเฟิ้ม… (เพื่อนบอกว่าหน้าหื่นกามได้อีก) และสาธิตการใช้อุปกรณ์ในกรณีฉุกเฉิน นำแสดงโดยสาวหน้าคมในชุดเครื่องแบบสีแดงแปร๊ด

โดยรวมถือว่าเป็นสายการบินที่ดีค่ะ เก้าอี้กว้างนั่งสบาย มีอะไรอะไรแจกพอให้เล่น กิน ขบเคี้ยว แต่อาหารไม่อร่อยมากถึงมากที่สุด เป็นอาหารแขกที่ไม่เป็นมิตรทั้งหน้าตา กลิ่น และรส ครบทุกด้านจริง ๆ ตักไปได้คำสองคำถึงกับแอบดีใจ (แกมกลัว) ว่า หากอาหารอินเดียล้วนเป็นเช่นนี้แล้วไซร้ ทริปนี้อิฉันได้ผอมแน่ค่ะ หึหึ

และที่ได้รับการโจษจันจากคณะเดินทางของพวกเรา ได้แก่ บริการระงับกลิ่นบนเครื่องบิน หลังจากกินข้าวเสร็จได้สักพักใหญ่ ก็มีคุณแอร์ชุดแดงแรงฤทธิ์เดินแบบนางแบบตามทางเดินระหว่างที่นั่ง (แคทวอล์ก?) ในมือถือขวดเสปรย์ประคองไว้แถว ๆ เอว ฉีดไปเดินไปแบบนุ่มนวลแต่ขึงขังอยู่ในที ผลลัพธ์คือกลิ่นที่รู้สึกจะแย่กว่ากลิ่นแขกเสียอีกค่ะ นั่นคือ…กลิ่นแขกผสมกับกลิ่นน้ำหอมแขก ๆ เพราะแต่ละกลิ่นต่อสู้กันโดยไม่อาจเอาชนะอีกฝ่ายได้

กุ๊กกิ๊กกันต่อที่สถานีรถไฟ Sealdah

เราเดินทางมาถึงสนามบินกัลกัตตาประมาณค่ำ ๆ สนามบินเล็ก ๆ เก่า ๆ ไม่มีอะไรพิเศษให้น่าบรรยายถึง และไม่มีอะไรใด ๆ ที่กุ๊กกิ๊กเลยจริง ๆ ค่ะ ขอให้เชื่อ

ขึ้นรถจากสนามบินเพื่อไป….ตอนแรกก็ว่าจะไปพักที่บ้านของเพื่อนกันก่อน กินข้าวเย็นเล็กน้อย แล้วจึงไปที่สถานีรถไฟเพื่อเดินทางไปดาร์จีลิ่งตอนสี่ทุ่ม แต่ด้วยสภาพจราจรบนท้องถนนทำให้เราเริ่มร้อนใจว่าจะทันหรือไม่ ประกอบกับตั๋วรถไฟที่มีอยู่เป็น wait list ยังไม่คอนเฟิร์ม (ซึ่งในตอนนั้นเราคิดว่ามันไม่น่าจะได้แฮะ) เลยเสนอให้ไปที่สถานีรถไฟเพื่อเช็คให้มันชัดไปเลยว่าได้หรือไม่ได้ตั๋ว ถ้าอดจะได้แล่นรถกลับไปพักที่บ้านรวดเดียว

พอเลี้ยวเข้าเขตสถานีรถไฟ ก็พบกับป้าย “ยินดีต้อนรับ” ….ซะเมื่อไร..แป่ววววว มันคือพื้นที่ขนาดเล็กข้างถนนที่มีผู้ชายยืนหันหลังทำธุระส่วนตัวอยู่ค่ะ เพื่อสร้างความเป็นส่วนตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงมีรั้วโปร่งเตี้ยกั้นรอบนอกพอเป็นพิธี แต่ที่ประทับใจฉันที่สุดก็ป้าย Urinal กำกับไว้สองภาษาทั้งอินเดียและอังกฤษนี่แหละ จะเป็นอย่างไรก็ลองดูภาพประกอบด้านล่างนะคะ (ถ่ายในเช้าวันที่เดินทางกลับมาถึงกัลกัตตาค่ะ รอบแรกไม่ได้เตรียมกล้องไว้ โผล่มาแพล็บ ๆ ถ่ายไม่ทัน)

"Urinal" is welcoming you to Sealdah Train Station!

อินเดียที่ไม่น่าเชื่อ (Incredible India)

ฉันชอบสโลแกนการท่องเที่ยวอินเดียมากค่ะ เป็นคำคุณศัพท์ที่เหมาะนำมาใช้กับอินเดียจริง ๆ ประเทศนี้ช่างเต็มไปด้วยอะไรที่อู้ฮู ไม่ธรรมดา (คำว่า “ธรรมดา” ไม่เหมาะกับอินเดียเลยล่ะฉันว่า)

ย่างเท้าลงจากรถ คุณลุงคนขับรถก็เดินฉับ ๆ ไม่นำพากับชายฉกรรจ์อินเดียที่ยืนรอจะอำนวยความสะดวกให้เรา (โดยที่เราไม่ได้ขอและแน่นอนไม่ฟรี) เพื่อพาเราไปที่ Computerized Ticket Office (หรืออะไรเทือกนี้) ซึ่งตั้งอยู่อย่างลึกลับบนชั้นสองหรือสามของตึกสถานี คุณลุงอินเดียไปเจรจาความกับเจ้าหน้าที่ในเคาน์เตอร์พร้อมกับกระดาษ A4 ที่พิมพ์มาจากเว็บจองตั๋วรถไฟออนไลน์ของพวกเรา ปรากฏว่าพวกเราได้ตั๋วทุกคน …. โว้วเย่ อินเดียไม่น่าเชื่อจริง ๆ ค่ะ

หลังจากนั้น ลุงคนขับรถก็พาพวกเราฝ่าชายฉกรรจ์อินเดียจำนวนมาก กลับขึ้นรถ ขับไปส่งบ้าน รอเรากินข้าวจัดของ แล้วก็พาเรากลับไปที่สถานีรถไฟอีกครั้ง โดยครั้งนี้ส่งกันถึงตู้โบกี้ของพวกเราเลยค่ะ แทบจะเปลี่ยนมาเรียกลุงว่า “คุณลุงขี่ม้าขาว” แทนเชียวล่ะ

อีนี่.. อินเดีย โคตรไม่น่าเชื่อจริง ๆ นะนาย

เจาะผ่านอินเดียไปบนรถไฟฉึกกะฉัก

ได้ยินกิตติศัพท์ของรถไฟอินเดียมาก็มาก แต่พอได้เจอจริงก็ไม่รู้สึกอัศจรรย์เท่าไรค่ะ เพราะมันก็คือรถไฟ และรถไฟก็คือรถไฟ ไม่สามารถแปลงร่างเป็นรถยนต์หรือรถรางได้น่ะสิคะ (อารมณ์กุ๊กกิ๊กเริ่มหลุด)

พวกเราโชคดีได้ตั๋วชั้น 1 เลยได้ห้องส่วนตัว มีเตียง 4 ตัว ฝั่งละ 2 แบ่งเป็นชั้นบนและล่าง ซึ่งก็เป็นรูปแบบมาตรฐานของรถไฟชั้นหนึ่งทั่วไป เห็นไหมคะ ฉันเลยไม่ได้อัศจรรย์ใจอย่างที่บอก

ห้องน้ำสภาพทั่วไปก็โอเคพอสมควร มีให้เลือกอีกตะหาก พอใจยองก็เลือกโถยอง พอใจนั่งก็เลือกโถนั่ง สำหรับฉันยอมยองค่ะ ไม่อยากนั่งทับรอยก้นใครก็ไม่รู้ อ้อ เขามีถ้วยน้ำสเตนเลสวางไว้ให้รองน้ำล้าง… ด้วยนะคะ แถมมีเชือกผูกไว้กับเสาในรถซะด้วย กันขโมยค่ะ

พวกเราผ่านพ้นคืนแรกในอินเดียไปได้ด้วยดี อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ บนเส้นทางขึ้นเหนือไปสู่ดาร์จีลลิ่ง ยามเช้าบนรถไฟอินเดียที่มีเสียงตะโกนขายชากาแฟเป็นระยะ กับวิวเหงา ๆ ข้างทาง ได้อารมณ์ศิลปินใช้ได้เลยค่ะ