ไปถอยมาแล้ว million ways to write – part 1 โดย แสตมป์

ซื้อมาแล้วก็ยังนั่งคิดเล่น ๆ ว่า ฟังเพลงความคิดจนแทบจะท่องได้แล้ว ยังจะซื้อมาอัดใส่หัวอีกหรือ แต่พอมานั่งฟังแล้วก็ไม่เสียใจเลยที่ซื้อมา เพลงเพราะทุกเพลง เนื้อหาดีทุกเพลง อารมณ์ว่า มีเพลงน้อยก็จริง แต่อัดแน่นไปด้วยคุณภาพทุกเพลง ไม่เหมือนบางค่ายเพลงที่สักแต่ว่าหาเพลงมาอัดให้ลงมาเป็นอัลบั้มหลอกเงินผู้บริโภคได้ เหอๆ

6 เพลง ชอบทุกเพลง แต่ก็นั่งเปิด “ความคิด” ฟังย้อนวนไปวนมา ฟังไปน้ำตาก็ไหลไปไม่รู้ตัว ฟังแล้วมันเศร้า แต่ก็ยังชอบทรมานตัวเอง เปิดให้มันน้ำตาตกจนมันระเหิดไปเอง

ในบุ้คเล็ทที่มาพร้อมกับอัลบั้มนี้ แสตมป์เล่าเกี่ยวกับเบื้องหลังของเพลงนี้ไว้ว่า

“ความคิด เป็นเพลงที่ถ่ายทอดความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่ออดีตที่ไม่อาจหวนคืน บนสมมติฐานที่ว่า แม้ความรักจบ แต่เวลาและสถานที่ที่ความรักนั้นเกิดขึ้นไม่ได้จบลงไปด้วย”

ไม่รู้สินะ…บางทีก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเศร้ากว่ากัน

ระหว่าง…

ความรักขม ๆ ในปัจจุบัน หรืออดีตความรักอันแสนหวานในอดีต?

จากกันด้วยความรัก หรือจากกันด้วยความเกลียดชัง?

มีรักที่หาความหมายไม่เจอ หรือไม่เคยรู้จักความรักเลย?

บางทีอาจจะดีเสียกว่า หากไม่มีความรักเสียเลย

ช่วงนี้เข้าโหมดเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว

เอื่อยเฉื่อยไปตามกระแสชีวิต จะเกิดอะไรก็ปล่อยมันไป

ไม่อยากทำอะไรให้จรรโลงหรือบรรเจิด

มีความสุขไปวันวันหนึ่ง

เหนื่อยหนอ

เบื่อหนอ

ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ต้องการอะไร

ไม่ดี แต่ก็ยังทำ

อยากจะเขียนอะไรดี ๆ ก็ทำไม่ได้ หัวมันโล่ง ไร้ซึ่งแรงบันดาลใจ

ชีวิตดำเนินไป ยังคงฟังเพลงเดิม ๆ ทำอะไรเดิม ๆ

แต่ไม่เคยรอให้มีอะไรหรือใครเข้ามาเปลี่ยน…

ถ้าจะเปลี่ยนขึ้นมา ฉันจะเปลี่ยนมันเอง ด้วยตัวฉันเอง

ช่วงนี้อ่านหนังสือเยอะมาก ตะกละตะกรามราวกับหิวโหยตัวอักษร

หนังสือที่อ่านก็อารมณ์เปลี่ยว ๆ ทั้งนั้น 

• หล่น หรือ Rakka Suru Yuugata โดย เอคุนิ คาโอริ ที่เคยชื่ชอบจาก ROSSO
• South of the Border, West of the Sun โดย ฮารูกิ มูราคามิ
• Kafka on the Shore โดย ฮารูกิ มูราคามิ (อ่านไม่จบซะที – -*)
• เด็ก 200 ปี โดย เค็นซาบุโร โอเอะ

เมื่อรวมเอารายชื่อด้านบนเข้ากับเรื่องอื่น ๆ ที่อ่านเล่นเป็นกับแกล้ม ผลคือสมองฉันตอนนี้มีประโยคเท่ ๆ หลงเหลือแบบไม่ค่อยเต็มเม็ดเต็มหน่วย ล่องลอยไปมา บางเวลาที่ประจวบเหมาะกับสถานการณ์ในชีวิตจริง ก็พุ่งใส่จิตสำนึก พยายามแสดงตนให้เราจำได้

สถานการณ์ตอนนี้ ก็ดังเช่นที่จั่วหัวไว้ “Born alone, die alone” จำไม่ได้แล้วว่ามาจากหนังสือเล่มไหน อาจจะฟังดูหมอง ๆ แต่ไม่ได้เศร้าขนาดนั้น เรื่องจริงที่เจอถึงสองเรื่องทำให้สังวรณ์ว่า ชีวิตนี้เป็นของเรา ของเรา และของเราเท่านั้น มีบางครั้งที่เรายังต้องคำนึงถึงคนรอบข้าง แต่ในท้ายที่สุด เราก็ต้องดำรงชีวิตด้วยตัวเราเอง รวมถึงตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญที่สุดด้วยตัวเราเอง

เราออกมาจากช่องคลอดสู่โลกนี้โดยลำพัง และเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง ร่างกายของเราก็คงแตกดับไปโดยลำพัง ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ได้

และเมื่อเขียนถึงตรงนี้ ถึงนึกขึ้นได้ว่า จริง ๆ เขาเขียนไว้ว่ายังงี้ตะหาก

“มีวิธีมีชีวิตอยู่หลายอย่าง และก็มีวิธีตายหลายวิธีด้วย แต่ในท้ายที่สุด… สิ่งที่จะเหลืออยู่ ก็คือความร้างไร้ในทะเลทราย”

การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก (South of the Border, West of the Sun) โดย ฮารูกิ มูราคามิ แปลโดย โตมร ศุขปรีชา

ไม่เหมือนกันซะทีเดียว แต่ก็พอจะกล้อมแกล้มไปได้นะ  แหะๆ

เรามักจะมีภาพของสถานที่แห่งหนึ่งที่โหยหา อยากไป เพื่อหนีไปจากชีวิตจริงที่จำเจและขมขื่น

สมัยที่ฉันอยู่ที่รัสเซีย ภาพของสถานที่นั้นคือเมืองไทย ในบ้านของฉัน เวลาเหงา เวลาร้องไห้ ก็จะนึกถึงบ้านที่เคยอยู่กับพ่อแม่และพี่ ๆ

ตอนนี้อยู่เมืองไทยแล้ว ภาพที่ฝันถึงกลับเป็นห้องของฉันในหอพักมหาลัย หอที่ฉันอยู่มา 7 ปีเต็มในรัสเซีย แม้จะเปลี่ยนห้องไปหลายครั้ง

ก็ตลกดีว่าทุกอย่างกลับกันหมด

ในความฝันนั้น มิได้มีเพียงความทรงจำของสิ่งที่เกิดขึ้นในนั้น แต่ยังมีความโหยหาชีวิตนักศึกษาที่แสนจะเป็นอิสระ โดยที่ตัวเราในเวลานั้นไม่ได้รู้ซึ้งเลยว่า มันคือความอิสระ… จนกระทั่งเราได้เจอกับสภาพไร้อิสระด้วยตัวเอง ถึงจะเข้าใจ

ก็ไม่ได้เสียดายอะไร ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ดีใจกับทุกประสบการณ์ที่ได้ผ่าน ทุกเหตุการณ์ที่ประสบ และทุกคนที่เจอ

ทุกสิ่งมีดีร้าย พบเพื่อผ่าน พบเพื่อเรียนรู้

แต่ถึงยังไงก็อดคิดถึงไม่ได้

—————————————————–

ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อาลัยรัสเซียอยู่ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

ความผิดหวังกับปัจจุบัน คงเป็นอีกส่วนที่ทำให้โหยหาอดีต และรัสเซียคืออดีตนั้น

ในขณะเดียวกัน ความเบื่อหน่ายทำให้ต้องมองหาอะไรใหม่ ๆ ในอนาคต

ก็ตลกดีว่าตัวเองเหมือนคนไม่มีที่ทาง คงเพราะไม่สามารถพอใจกับปัจจุบันได้ละมั้ง

ก็เลยต้องเผชิญกับสภาวะไร้สุข

ต้องเอาหน้าไปไถกะหิมะ เอาปากซดว็อดก้า คงจะหาย… อิอิ

คิดถึงนะ คุณหิมะ !

Photo’s credit to P’ Popza

วันนี้ได้ไปเที่ยวสุพรรณบุรีมา กลับเอาตอนค่ำ ๆ บนรถกระบะแบบมีแค็ป นั่งบ้าง นอนบ้าง มองออกไปผ่านกระจกหลัง เห็นเส้นทางทอดยาวที่เราได้ผ่านมา เสาไฟวิ่งเป็นแนวยาว บนรถกระบะมืด ๆ ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากฟังเพลงและคิดเรื่อยเปื่อย

ตอนแรกกะไว้ว่า วันที่ 1 มกรา จะมานั่งประมวลผลชีวิตในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา แล้วมานึกว่า ปีหน้าจะตั้งเป้าอะไรดี แต่ยิ่งมีเวลาว่างเยอะ ความขี้เกียจก็ทวีขึ้นในอัตราที่เท่ากัน สุดท้าย วันที่ 1 มกรา ฉันก็นั่งดูอานิเมะไป 10 กว่าตอน นอนกลางวันไปงีบใหญ่ ๆ และจบลงด้วยการนั่งเล่นเน็ตอีกสองสามชั่วโมง

วันนี้ 2 มกราคม 2552 ฉันกลับได้มานั่งทบทวนเกี่ยวกับการใช้ชีวิตอย่างไม่ได้วางแผน บนที่ว่างท้ายรถกระบะ บนเส้นทางสุพรรณบุรี-กรุงเทพฯ เวลาสามทุ่มกว่า ๆ

—————————————

เมื่อมองย้อนหลังไป นอกจากถนน เสาไฟ และรถที่วิ่งตามหลังแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้เห็นนักในความมืด

ถ้าเราเป็นคนขับรถอยู่ หรือนั่งด้านหน้า เราก็คงจะมองออกไปในอีกทิศทาง เหมือนทุกวันที่เราคิดเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ไปข้างหน้า แน่นอน ไม่มีใครอยากถอยหลัง

เมื่อก้าวไปข้างหน้าเรื่อย ๆ บางครั้งเราโดนคนอื่นแซง เกิดทิฐิ ต้องการเอาชนะ ทำให้ต้องเคลื่อนที่ให้เร็วขึ้น แรงขึ้น ไม่ยอมหยุดพัก รู้ตัวอีกทีก็ใช้ชีวิตที่มีอยู่หมดไปกับการแข่งขันจนไม่เหลืออะไรให้ชื่นชม สุดท้ายก็โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว

ไม่อยากจะเป็นแบบนั้น…

จากการมองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว ก็ลองมองกลับไปข้างหลังบ้าง ทบทวนดูว่าเราได้กระทำอะไรไปบ้าง เรื่องดีหรือเรื่องร้าย สุขหรือทุกข์ สนุกหรือเศร้า ชีวิตนี้คุ้มค่าพอหรือยัง? มีสิ่งใดให้ภาคภูมิใจหรือไม่?

หลายคนเปรียบชีวิตเหมือนถนน บางคนวิ่งตรง บางคนคดเคี้ยว ถนนสองสาย บางทีบรรจบกัน บางทีวิ่งขนานกันไป แต่ไม่ว่าจะอย่างไร คงไม่มีใครที่ชีวิตเป็นเพียงจุดจุดหนึ่ง ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่มีการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหรือถอยหลัง ชีวิตไม่ได้เป็นเพียงจุดหนึ่งของเวลา มีการเริ่มต้น ดำเนินไป และสิ้นสุดลงในที่สุด

สำหรับชาวพุทธ ชีวิตอาจเหมือนวงกลมที่บิดเบี้ยวไปมา กล่าวคือ ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องวกกลับไปหาจุดเริ่มต้นอยู่ดี ดังเช่นวัฎจักร เกิด แก่ เจ็บ ตาย และหากยังใช้กรรมไม่หมด ก็ต้องกลับมาเกิด แก่ เจ็บ ตาย อยู่ร่ำไป

ดังนั้น ชีวิตนี้ก็แค่การดำรงอยู่ของตัวเราในช่วงเวลาสั้น ๆ ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะเหลืออีกกี่ปี

บนโลกนี้มีคนเป็นล้าน ๆ คน หากต้องตายไปโดยไม่มีคุณค่าใด ๆ เหลือไว้ ก็น่าเศร้าพอแล้ว แต่ถ้าตายไปโดยทิ้งไว้แต่ความรู้สึกแย่ ๆ ที่คนอื่นมีต่อเรา หรือแม้แต่ประเภท “ความเลวไม่มี ความดีไม่ปรากฏ” ก็ยิ่งน่าสังเวชใจนะ 

เกิดมาทั้งที ก็ควรใช้ชีวิตให้มัน “มีอะไร” หน่อย

————————————— 

ลมเย็นจากหน้าต่าง เสียงเพลงจากหูฟัง กลิ่นของกลางคืนที่ลี้ลับ หัวใจของฉันเต้นแรง โหยหาการผจญภัยอีกครั้ง

ปล. เขียนถึงตรงนี้แล้วนึกถึงเรื่อง The Alchemist ของ Paolo Coelho ขึ้นมาเฉย ๆ

ฉันมีอารมณ์แบบหนึ่งที่แว่บออกมาเป็นครั้งคราว ตั้งชื่อเอาเองว่า Sweet Blue Mood

อารมณ์นี้ผุดออกมาบ่อย ๆ ในช่วงหน้าหนาวอย่างตอนนี้ ยิ่งช่วงที่งานไม่ค่อยยุ่งอย่างในปัจจุบัน เลยเกิดอารมณ์นั่งละเมียด เดินละไม ไหลไปกับเพลง จินตนาการบรรเจิด

เป็นอารมณ์ที่อยากจะจิบอะไรอุ่น ๆ ไม่ก็นอนคุดคู้อ่านหนังสือสไตล์หวาน ๆ เย็น ๆ อย่าง Blu & Rosso

ที่สำคัญ ต้องสามารถละเมียดละไมกับเพลงนุ่ม ๆ เช่น Ono Lisa Miki Imai Ryohei หรือ  Scrubb ชุดเล็ก ถึงขนาดมี Playlist ในชื่อ Sweet Blue Mood เชียวล่ะ

ถ้าไปดู tag ใน last.fm จะเจอ tag หนุก ๆ ด้วย

Morning Coffee ~

อารมณ์นี้สำหรับฉันผุบโผล่เกือบทุกวัน ช่วงเช้าหลังจากมาถึงที่ทำงานแล้วเดินไปชงกาแฟจิบอุ่น ๆ เพลงใน last.fm radio ที่ฉันเปิดไปเจอ ชื่อ Forgiveness ของ Engineers ฟังแล้วฝัน ๆ ฉันว่าไม่ค่อยเป็น Morning Coffee เท่าไร มันน่าจะมีอะไรฉึ่กฉั่กกว่านี้ แต่ไม่เร็วหรือแรงไปอ่ะ ต่อด้วย I Wanted to Be Wrong ของ R.E.M. ฉันว่ามันเพื่อชีวิตไปนิดนึง  ต่อมา เป็นเพลง Sally’s Tomato ของ Henry Mancini ซึ่งเป็นเพลงจากหนังเรื่อง Breakfast at Tiffany’s ด้วย อันนี้อารมณ์แซ็คโซโฟนแจ๊ซมาก ๆ ทำให้ฉันนึกภาพไปถึงงานปาร์ตี้ตอนเย็น ๆ มากกว่า

ที่เขียนมานี่ชอบทั้งสามเพลงที่พูดถึงเลยนะ เพียงแต่ไม่ตรงกับโหมด Morning Coffee ส่วนตัวฉันเองเท่าไร หรือโหมด Morning Coffee ของฉันมันจะกระฉับกระเฉงเกินไปหว่า

Meadow ~

อารมณ์นี้มีเพลงไม่ค่อยเยอะเท่าไร ซึ่งฟังแล้วฉันว่าไม่เห็นมันจะทุ่งหญ้าตรงไหนเลย -  -” ขึ้นมาเป็น Dreaming Neon Black ของ Nevermore วงเมทัล ๆ … ฟังได้นาทีเดียวก็เผ่นแล้วฉัน เพลงต่อไป Rose Hip November ของ Vashti Bunyan โอเค ค่อยได้อารมณ์ทุ่งหญ้าขึ้นมาหน่อย บางเพลงก็เป็นเปียโนบรรเลงแบบเพลงประกอบหนังสยองขวัญพิกล

โดยรวมแล้วโหมดนี้มันออกอารมณ์กว้างใหญ่โพ้น สุดลูกหูลูกตา ละมั้ง ดูเวิ้งว้างชอบกล ฟังแล้วหลอนนิด ๆ ไม่ค่อยจะเป็นทุ่งหญ้าอบอุ่นสีเขียวใสอย่างที่ฉันคิดภาพเอาไว้เท่าไร

Cheesecake ~

อันนี้นึกเล่น ๆ ดันมีจริง เพลงแรกก็ทำเอาอึ้งกิมกี่ซะแล้ว เป็นเพลงที่ไม่รู้จะเรียกว่าเพลงได้ป่าว เพราะเห็นบ่นทั้งเพลง ชื่อ It Was a Very Good Year ของ William Shatner ลุงแกก็นั่งบ่นนั่งเล่านิทานของแกไป “ตอนฉันอายุ 21 ปี มันเป็นปีที่ดีมาก บลาๆๆๆ”  สงสัยจะเป็นเพลงประกอบหนังสมัยพ่อเรายังหนุ่ม แต่ถามหน่อยเหอะมันชีสเค้กตรงไหนฟะ -*-

ต่อมา เป็นเพลงชื่อ Cheese Cake โดย Dexter Gordon ซึ่งเท่าที่อ่าน เป็นนักแซ็คโซโฟนชาวลอสแองเจลิส มันคงโดนเหมามาอยู่ในโหมดนี้ด้วยชื่อเพลง แต่เป็นเพลงแจ๊สที่ดีทีเดียว ฟังแล้วพริ้วไหวดั่งสายน้ำเลยแหละ

Sweet Blue ~

ไม่มี ฮ่าๆๆๆๆๆ

เสียดายคนไทยไม่ค่อยเล่น last.fm กัน ไม่งั้นอาจมีโหมดให้เล่นกับเพลงไทยได้เยอะกว่านี้

นั่นสิ ทำไมต้องเครียด?

ไม่มีผลดี ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้หน้าบูด แก่ เหี่ยว ไม่เจริญตา

แต่มันเครียด คนจะเครียด ช่วยไม่ได้

ผมก็เป็นแบบนี้ ผมเปลี่ยนไม่ได้ โอ๊ะ ขอโทษ สับสนเอาคำพูดคุณชูวิทย์มาใช้เฉยเลย

กระทั่งบทเรียนจากมะนิลายังเลือน ๆ

เสียงเพลงของ Scrubb ชุดเล็กที่กระซิบในหูว่า “โลกอันกว้างใหญ่ เรามันแค่ใคร” ก็เตือนใจไม่พอ

———————————

การเป็นข้าราชการ ไม่ยาก

การเป็นข้าราชการที่ดี ไม่ง่าย

การเป็นข้าราชการที่ดีและเก่ง โคตรยากเลยว่ะ

เออ ขอโทษที่หยาบคาย แต่คนมันเครียดว่ะ เอ๊ย ค่ะ

———————————

***จริง ๆ ตอนที่เขียนก็ไม่เครียดแล้วแหละ เพราะตอนที่เครียดจริง ๆ เขียนอะไรไม่ไหวหรอก สมองมันหมดไปกับความเครียดจนขุดอะไรที่พอจะสร้างสรรค์ออกมาไม่ขึ้นน่ะ (จมอยู่ในความบ้า ฮ่าๆๆๆ)

แปะไว้ดูเล่น เตือนใจ

ปล. ช่วงหลังรำพึงรำพันบ่อยจริงแฮะตู -*-

ฉันเป็นคนไม่ค่อยได้เข้าวัด เข้าไปทีไรรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ ผิดที่ผิดทางยังไงไม่รู้ 

วันนี้มีเหตุให้ต้องไปวัด เพื่อไปงานศพของพี่ที่ทำงานอยู่กองข้าง ๆ จะเรียกว่าสนิทสนมก็คงไม่เต็มปาก เผอิญว่าบ้านเราอยู่ใกล้ ๆ กัน และฉันไม่มีรถ บางวันกลับพร้อม ๆ กันก็ขอเกาะรถพี่เขากลับ พี่เขาก็ใจดีเรียกเรากลับบ้านด้วยทุกทีที่มีโอกาส

“พี่” คนนี้ป่วยเป็นมะเร็งมาหลายปีแล้ว เผอิญว่าพี่สาวฉันก็เพิ่งพบว่าตัวเองเป็นโรคนี้ ฉันเลยได้ปรึกษา “พี่” คนนี้เกี่ยวกับเรื่องสุขภาพอยู่บ่อย ๆ ระหว่างเกาะรถแกกลับบ้าน เรียกว่า ความเจ็บป่วยเป็นสายใยที่เรามีร่วมกัน ส่วนเรื่องสุขภาพเป็นประเด็นสนทนาที่เรามักจะคุยกัน

ฉันเห็น “พี่” เขาหายไปตั้งแต่ช่วงสัปดาห์ก่อน เข้าใจว่าแกคงพักไปรักษาตัว ช่วงหลัง ๆ “พี่” ซูบลงเยอะ เห็นแล้วน่าใจหาย

แล้ว “พี่” ก็ลาจากโลกนี้ไปเมื่อวันเสาร์นี้เอง….

ความรู้สึกตอนรู้ข่าว ผสมผสานระหว่างความเศร้า เสียดาย เสียใจ สงสาร ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก ฉันไม่ได้ร้องไห้ เพราะคิดว่าไม่มีสิทธิ์พอ และฉันก็พยายามที่จะไม่ร้อง ซึ่งงานที่ทำก็ช่วยไม่ให้คิดมากได้

แต่พอก้าวเข้าไปที่งานศพของ “พี่” เขาวันนี้ ฉันกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ความสูญเสีย…ซึ่งก็ไม่ใช่ของฉันโดยตรง…มันทำให้เศร้าใจ ฉันไม่อยากจะร้องไห้ แต่ฉันก็ต้องร้องไห้

ฉันคงยังทำใจให้แข็งไม่ได้ ฉันยังเสียใจในความสูญเสีย มันอาจจะดูอ่อนแอ แต่ลึก ๆ ฉันก็ดีใจที่ข้างในเราไม่เย็นชาจนเกินไป

ก็ถ้าเราเข้มแข็งจนเลิกร้องไห้…มันออกจะดูเด็ดเดี่ยวไปสักหน่อยไหม?

————————————-

ถ้าเดินผ่านวัดดัง ๆ ตอนค่ำ ๆ จะเห็นว่าคึกคักยิ่งกว่าหน้าปากซอยบ้านเราเสียอีก

ในโลกนี้ ประเทศนี้ จังหวัดนี้ เขตนี้ วัดนี้ มีคนตายมากขนาดนี้เชียวหรือ?

แล้วทุกครั้งที่มีใครลาจากโลกนี้ไป จะต้องมีคนร้องไห้อย่างน้อยก็คนนึง (ฉันเชื่ออย่างนั้น) ในโลกใบนี้ ระหว่างที่เรากิน นั่ง เดิน ทำงาน ขึ้นรถเมล์ ฯลฯ จะมีคนที่กำลังร้องไห้สักกี่ล้านคนกันหรือ?

เทวดามีจริงไหม? เวลาที่เทวดามองลงมาเห็นคนร่ำไห้ เขาจะรู้สึกเสียใจไปด้วยไหม?

ที่เขาว่า ชีวิตมันไม่จีรัง ทุกคนก็รู้ ทุกคนก็พูดกัน แต่จะมีสักกี่ครั้งในชีวิตที่เรารู้สึกถึงความหมายของมันอย่างแรงกล้าพอที่จะทำให้เรายอมละทิ้งนิสัยแย่ ๆ  เปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น และเผชิญกับสิ่งที่ยากลำบากในชีวิตได้อย่างกล้าหาญ?

ไม่รู้สิ ฉันเห็นแต่คนหลอกลวงกัน ใส่หน้ากากเข้าหากัน จ้องจะเชือดเฉือนกัน

เหนื่อยนะ การมีชีวิตอยู่มันเหนื่อยขนาดนี้ หรือเราทำให้มันเป็นเช่นนั้นเอง?

จำเป็นหรือว่า ถ้าเราอยากอยู่อย่างสงบและไม่ผิดบาปต่อใคร จะต้องหันหน้าเข้าวัดเข้าป่าเสมอไป?

หรือเราจะต้องเปลี่ยนตัวเองให้ดำรงอยู่ในสภาพแบบนั้นให้ได้…

ถ้ายังงั้น มนุษย์ก็เหมือนแมลงสาปน่ะสิ รอบข้างจะสกปรกโสโครกเท่าไรก็ยังปรับสภาพให้อยู่รอดได้

————————————–

ก็ไม่รู้จะเรียบเรียงความคิดที่แล่นวนไปในหัวออกมาอย่างไร

“หลับให้สบายนะคะพี่”