ช่วงนี้ตอกย้ำกันถึงความตะกละตะกรามและจับจดของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าเปรียบเป็นพล็อตเรื่อง ก็ต้องบอกว่ามีตัวจุดชนวนคืองานสัปดาห์หนังสือ ที่จัดขึ้นวันนี้ (25 ต.ค. 2552) เป็นวันสุดท้าย ทุกครั้งเมื่อฉันเริ่มได้ข่าวว่าจะมีงานสัปดาห์หนังสือ ส่วนมากก็ประมาณเดือนนึงก่อนจะเริ่มงาน ฉันจะพยายาม “เก็บกวาด” หนังสือที่ซื้อมาประดับหิ้ง จะได้ซื้อหนังสือเล่มใหม่หน้าตาจุ๋มจิ๋มมาตั้งเรียงกันต่อ

แน่นอนว่า ทุกครั้ง ก็ไม่สามารถเก็บกวาดได้หมดเกลี้ยง เหลือไว้ทั้งเล่มบ้าง ครึ่งเล่มบ้าง เสี้ยวเล่มบ้าง พอไปเดินในงานก็พยายามหักห้ามใจไม่ซื้อเล่มใหม่ แต่ไปเดินทั้งทีมันก็ต้องคว้า อดใจไม่ไหวจริง ๆ

เพราะงั้นเดือนนี้ฉันจึงปลิดชีวิตหนังสือจนจบสิ้นกระบวนท่าไปได้หลายเล่ม

นั่งมองดูหิ้งหนังสือตัวเองแล้วก็ตลก เพราะช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันตลุยหนังสือนำเที่ยวไปพร้อม ๆ กัน 5 เล่ม

เช้ากินข้าวไปพร้อมกับชีพจรในโปรวองซ์ สายเอนหลังเที่ยวสเปน บ่ายนั่งฝันถึงเมืองโบราณในศรีลังกาค่ำก็ซอกแซกปากีสถานเล็กน้อยก่อนนอน

.

.

.

A Year In Provence โดย Peter Mayle

หนึ่งปีแสนสุขในโปรวองซ์ | งามพรรณ เวชชาชีวะ แปล

.

เล่มนี้ ดองมาหลายเดือน ทั้ง ๆ ที่เป็นหนังสือที่สนุกและดังมาก ๆ การันตีโดยรางวัลและยอดขายกันทีเีดียว

เป็นหนังสือที่มีอะไรมากกว่าหนังสือท่องเที่ยวนะ และจะว่าไป ไม่ควรจะอยู่ในหมวดหมู่ของหนังสือท่องเที่ยวด้วยซ้ำไป ออกจะเป็นการตั้งรกรากมากกว่า

คุณปีเตอร์ เมล และภรรยา ซึ่งเป็นชาวอังกฤษ ได้ไปซื้อบ้านและใช้ชีวิตปักหลักอยู่ที่แคว้นโปรวองซ์อัน แหล่งท่องเที่ยวโด่งดังแห่งหนึ่งของฝรั่งเศส และถ่ายทอดประสบการณ์ 1 ปีที่นั่นออกมาทีละเดือน สภาพชีวิตความเป็นอยู่ เพื่อนบ้านชาวโปรวองซ์ ร้านอาหารตามชนบทรสชาติเยี่ยม การซ่อมบ้าน การขุดหาเห็ดทรัฟเฟิลล์ การปลูกองุ่นและทำไวน์ ฯลฯ นี่มันลึกกว่าการ “แค่” ไปเที่ยวมากนัก

จุดเด่น คงจะเป็นภาษาที่เขียนออกมาสำบัดสำนวนสนุกสนานเหลือใจ มีภาษาฝรั่งเศสแซมมาเป็นระยะ บวกกับฝีมือการแปลของคุณงามพรรณ อ่านแล้วลื่นไหล

แต่ฉันก็ไปสะดุดอะไรเข้าจนได้ อะไรก็ไม่รู้ จนบัดนี้ก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ฉันอ่านแบบติดหนึบมา 3-4 วัน แล้วกลับเลิกอ่านไป 3-4 เดือน จนสุดท้ายก็หยิบกลับมาอ่านจนจบภายใน 3-4 ชั่วโมง

หรือว่ามันจะศิวิไลซ์เกินไป เลยเกิดความเอียน โหยหาความดิบเถื่อน บ้า ๆ บอ ๆ ไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ

.

.

.

มนต์ขลังลังกา โดย พนิดา อังจันทรเพ็ญ

.

เล่มนี้มาจากลูกบ้าเที่ยวล่าสุดของฉัน คือฉันกำลังวางแผนจะไปเที่ยวศรีลังกา ประเทศที่มวลชนคนทั่วไปเขาไม่ไปกัน ดังนั้นเลยหาหนังสือท่องเที่ยวหรือแม้แต่เรื่องราวในอินเตอร์เน็ตยากพอสมควร พอไปเจอเล่มนี้ในร้านหนังสือก็เลยคว้าหมับ …. สัปดาห์ที่แล้วไปเจอมันวางอยู่ในชั้น “ลดกระหน่ำ” ของเครืออมรินทร์ ทำเอาซึม…

เล่มนี้ก็เช่นเดียวกับเล่มข้างบน คือไม่ถึงกับเป็นหนังสือท่องเที่ยวเต็มตัว ออกจะเน้นเรื่องราวทางพระพุทธศาสนาเป็นหลัก โดยมีการเดินทางเป็นตัวดำเนินเรื่อง และเสริมเกร็ดและประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสถานที่ต่าง ๆ ในศรีลังกาเป็นระยะ

อ่านแล้วก็ยิ่งอยากไปเห็นสถานที่ต่าง ๆ ที่อาจจะดูไม่ได้สวยงามวิลิศมาหรานัก แต่ประวัติศาสตร์เบื้องหลังมัน ประกอบกับพลังศรัทธาของคนต่างหากที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า เฮ้อ…ว่าแล้วก็กลุ้ม หาคนไปด้วยไม่ได้สักที ทำไมมีฉันคนเดียวหรือไงหว่าที่รู้สึกว่าศรีลังกามันน่าไป เออ หรือว่าฉันจะเป็นเหมือนนางเอกเรื่อง “สิคีรียา” ของโสภาค สุวรรณ กลับชาติมาเกิด อะฮึ้ยๆ (นวนิยายเรื่องนี้ฉันก็ไปหามาอ่านตอนวางแผนทริปไปศรีลังกาเช่นกัน)

.

.

.

หยาดมุกแห่งมหาสมุทรอินเดีย โดย โสภาค สุวรรณ

.

เรายังคงไปไม่จากศรีลังกา ความพอใจของฉันยังไม่หยุดอยู่ที่หนังสือเพียงเล่มเดียว หึ ๆ

เล่มนี้ฉันอ่านต่อจากนวนิยายเรื่อง “สิคีรียา” ที่กล่าวถึงข้างต้น ผู้แต่งน่าจะประพันธ์ขึ้นในโอกาสเดียวกัน คือ เมื่อครั้งที่ได้ไปท่องเที่ยวอยู่ในศรีลังกา ตั้ง 20-30 ปีมาแล้วมั้ง เพราะหนังสือเล่มนี้มันไม่ยอมพิมพ์ปีที่ผลิต แต่เดาเอาจากรอยปั๊มของห้องสมุดที่ยืมมา มันตีตราว่าซื้อมาตั้งแต่ ก.พ. 2528 … อิฉันเพิ่งลืมตามาดูโลกไม่กี่ปีเองนะนั่น

เป็นสารคดีท่องเที่ยวที่อ่านสนุกแม้จะแต่งไว้หลายปีดีดักแล้ว สำนวนของคุณโสภาคคงไม่ต้องพูดถึง แต่ที่ฉันชอบคือบรรยากาศที่อบอุ่นและสงบสุขที่แทรกซึมอยู่ในเรื่องราวต่าง ๆ คาดว่าคุณโสภาคคงใช้เวลาอยู่ในศรีลังกานานพอสมควร (น่าจะเกินเดือน) เพราะได้ไปสถานที่หลายแห่ง แต่ละแห่งก็มีเรื่องราว ประวัติศาสตร์ ชีวิตของผู้คน ฯลฯ มาเล่าสู่กันฟัง

ใครที่เบื่อหนังสือท่องเที่ยวสมัยปัจจุบัน ที่เต็มไปด้วยรูปภาพแต่ขาดความละเมียดละไมในการร้อยเรียงถ้อยคำ หรือไม่ก็ฉาบฉวยในการเล่าเรื่องราว ลองไปหามาอ่านดู แต่คงหายากหน่อย เพราะไม่เห็นปรากฏว่าจะมีพิมพ์ใหม่วางขายตามร้านหนังสือทั่วไป คงต้องไปเสาะหากันในห้องสมุดซะละมั้ง

ปล. ฉันยังอ่านไม่จบแหละ ว่าจะเก็บไว้อ่านทีละนิดละหน่อย สะสมไว้ตอนได้ไปจริง… จะได้ไปไหมหว่า??

.

.

.

ไม้เท้า น้ำเต้า และเปลือกหอย โดย จันทรำไพ

.

ปกติฉันชื่นชอบผลงานของคุณจันทรำไพมากทีเดียว แต่เล่มนี้อ่านมาหลายเดือนแล้วยังไปได้ไม่กี่หน้า…จากสี่ร้อยกว่าหน้า เหอ ๆ

เป็นเรื่องของการเดินทางบนเส้นทางจาริกแสวงบุญของผู้แต่ง เพื่อไปให้ถึง “ซันเตียโก้” ทางเหนือของสเปน เกริ่นมาแค่นี้ก็รู้สึกว่ามันแสนจะน่าอ่าน

แต่ไม่รู้ทำไม อ่านได้ไม่เท่าไรก็วางมือ… สงสัยจะยังบาปหนักอยู่ละมัง

เขียนอะไรไม่ออกละ… ก็อ่านไปได้ไม่กี้หน้าเองนี่หว่า แหะ ๆ

.

.

.

.

อินชา อัลลอฮ์ ตามประสงค์ของพระเจ้า

โดย ภาณุ มณีวัฒนกุล

.

เล่มนี้ไปซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือครั้งล่าสุดที่เพิ่งจบไป

ยอมรับว่า ซื้อด้วยความงกและหน้าปกเป็นหลัก คือมันลดเยอะน่ะ หน้าปกก็ซ้วย สวย ขนาดเล่มก็กำลังเหมาะมือ แถมปากีสถานเหรอ ประเทศแปลก เมืองที่คนเขาไม่ค่อยไปกัน ชอบนักล่ะ

แต่จะว่าไปนะ ปากีสถานนี่ ให้ไปก็คงคิดหนักอยู่ ต่อให้รูปประกอบในเล่มจะสวยมากเลยก็เหอะ เอาวะ ถือว่าอ่านล่วงหน้า เผื่อวันดีคืนดี จับพลัดจับผลูได้ไปขึ้นมา ยังพอจะรู้ว่า เออ ในโลกนี้มีเมืองชื่อตักศิลาจริงด้วยว่ะ! (นึกไปถึงสถาบันสอนตัดเสื้อไม่ก็ลีลาศไปก่อนเลย)

การเอาหนังสือเล่มนี้มารวมอยู่ในลิสต์ “กำลังอ่าน” ก็ค่อนข้างจะขี้ตู่เล็กน้อย เพราะจริง ๆ แล้วเพิ่งจะเปิดไปไม่กี่หน้าเอง

.

.

————————————————————————–

ไม่น่าเชื่อ ในที่สุดโพสต์นี้ก็เขียนจบ

วันนี้เปิดบล็อคมาดูเล่น ๆ เฮ้ย drafts ตรึมเลยแฮะ

บางฉบับเขียนไปจนเกือบจบแล้ว จบไม่ลง ซะงั้น หยุดไป และไม่มีอารมณ์มาต่ออีกเลย

บางฉบับนั่งไอเดียบรรเจิดมาสักพัก พอเปิดคอม นั่งลงจะเขียน ปรากฏว่าเขียนไปแต่ชื่อเรื่องและเกริ่นนำ ที่เหลือต่อไม่ติด ซะงั้น

และที่เป็นคล้ายกันหมดก็คือ เวลาหยุดไปแล้ว กลับมาคราวหน้าก็อยากเขียนเรื่องอื่นไปแล้วเรียบร้อย

อันไหนค้างไว้ ก็เลยค้างกันต่อไป ไม่ว่าจะเป็น

“มะนิลา วันละกิโล” ว่าจะเขียนตอนต่อของทริปที่ไปมะนิลามาตั้งแต่ ก.ย. ปีที่แล้ว ก็ไม่ได้เขียน จนจะลืมไปแล้ว

“สิคีรียา” ว่าจะเขียนถึงนวนิยายเรื่องนี้ ตอนนั้นเพิ่งอ่านจบใหม่ ๆ กำลังอินมาก นั่งลงหน้าคอม อินจัด เขียนไม่ลง ซะงั้น

“[Live Action] Maison Ikkoku” กะไว้ว่าจะเขียนถึง dorama ให้บ่อยขึ้น พอดูเรื่องนี้จบเลยว่าจะรีวิวดู แต่ขี้เกียจกะทันหัน

“Korea แล้วแต่จะคิด” ทริปเกาหลีเมื่อ มี.ค. ปีที่แล้ว จริง ๆ เขียนจบและ publish เรียบร้อยแล้ว จนมีคนมาเมนต์แล้วด้วย แต่พออ่านอีกทีรู้สึกมันไม่ค่อยสมบูรณ์ เลยดึงกลับแล้วว่าจะเขียนต่อ หลังจากนั้นยุ่งมากเลยเลิกเขียนไปเลย

ฯลฯ

.

เคยเขียนไว้ที่อีกบล็อคหนึ่ง หลังจากได้อ่านบทความของคุณนิ้วกลม ที่ชื่อว่า เขียนอะไรดี

มี message หนึ่งในนั้น กล่าวคือ หากคุณรักจะเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ก็ควรหยุดเขียนอะไรสัพเพเหระไปวัน ๆ ขาดการวางแผนได้แล้ว

(ถ้าอยากอ่านฉบับเต็มก็กดตามลิงค์ไปละกันนะ)

สำหรับฉัน กลายเป็น แค่เขียน “อะไรก็ได้” ให้จบนี่ก็ไม่ง่ายซะแล้ว ร่อแร่จริง ๆ

แต่…

อย่างน้อยที่สุด…

โพสต์นี้ก็เขียนเสร็จแล้วว วู้วววว (มันยังจะดีใจอีกแน่ะ)

.

MISSION COMPLETED

ตั้งชื่อไว้เท่ ๆ … ออกจะเท่เกินไปด้วยซ้ำ เพราะเอนทรี่นี้ไม่มีอะไรมากไปกว่า การรำลึกความหลัง 2 ปีกว่า ๆ ที่แล้วที่จากมอสโกไป และชีวิต 3 วันที่ได้กลัยไปดูเมืองนี้อีกครั้ง

สำหรับคนที่ยังไม่รู้… ฉันเคยใช้ชีวิตนักศึกษา 7 ปีในมอสโก เรียนจบเมื่อสองปีกว่า ๆ ที่แล้ว กลับเมืองไทย ทำงานราชการใช้ทุนอยู่ และคงจะใช้ต่อไปอีกเกือบ 12 ปี (อาเมน)

425 วัน จริง ๆ ก็ไม่แน่ใจเท่าไร แค่ตอนที่กำลังจะจรดนิ้วกับคีย์บอร์ดเกิดนึกถึงหนังเรื่อง 28 Days Later ขึ้นมาได้ เลยหยิบปฏิทิน+พาสปอร์ตมาบวกลบเลขดู คิดสะระตะแล้วมันได้ 425วัน ซึ่งด้วยความโง่เลขของฉันคงมีความผิดพลาดประมาณ +/-20 แต่ช่างมัน ไม่ได้สำคัญอะไร

โอเค เข้าเรื่อง ทริปมอสโกหนนี้ไปด้วยงานโดยแท้ ไม่ได้หวังอะไรมาก แค่อยากไปดู ไปสูดกลิ่น ไปฟังภาษารัสเซียที่ฉันรัก (ย้ำ ภาษาเท่านั้น) และถ้าดวงดีพอ ก็ว่าจะไปซื้อหนังสือภาษารัสเซียติดมือมาอ่านสักเล่ม (ซึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ เพราะเวลาไม่พอ)

ท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยรถในกลางกรุงมอสโก

ลงจากเครื่องบินตอนประมาณแปดโมงเช้าของวันพุธ มอสโกกับฉันอาจจะคล้ายคนรักเก่าที่ร้างรากันไปละมั้ง ฉันพยายามใจแข็ง ปากบ่นว่าเกลียดมัน เบื่อมัน ไม่เคยรักมัน แต่ก็ต้องยอมรับว่า ช่วงเวลาที่เครื่องบินเริ่มลดระดับเพื่อแตะพื้นสนามบิน Domodedovo นั้น ฉันอดที่จะตื่นเต้นกับทิวทัศน์เบื้องล่างไม่ได้ ฟ้าใส มอสโกในปลายเดือนกันยายนเป็นช่วงเวลาแห่งการร่ำลากับฤดูใบไม้ร่วง อากาศดีระยะสุดท้าย ก่อนจะเข้าสู่ช่วงเดือนตุลาคมที่ฝนตกบ่อยและอากาศหนาวขึ้น

เครื่องบินของ Qatar Airways ถึงเร็วกว่ากำหนด 30 นาทีกว่า ๆ และ ตม. เจ้าเก่า ไม้เบื่อไม้เบาของฉัน ก็ยังทำงานอย่างขยันขันแข็งเช่นเดิม เคาน์เตอร์ ตม. ที่เรียงรายกันกว่า 10 ช่องเปิดบริการแค่ช่องเดียว แต่คราวนี้ฉันมามาดใหม่แล้วย่ะ เดินปราด ควักพาสปอร์ตแดงขึ้นมาเจรจาหาช่องด่วน (ลัดคิว) ทันที อ้าว ไม่ได้ทำเบ่งนะ แต่เป็นหน้าที่ของเลขาฯ คณะ (หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “เบ๊”) ที่ต้องอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้านายของตน ซึ่งก็ได้รับการสนองอย่างดีจากเจ้าหน้าที่ โอเคๆ ไม่เสียหลาย ๆ

พี่จากสถานทูตมารอรับแต่เช้า ออกมาข้างนอกเจอกับอากาศเย็นสบาย อา….. คิดถึงจัง เออ ยอมรับก็ได้วะ คิดถึงแกว่ะ มอสโก

จากสนามบิน Domodedovo เข้าเมืองในเวลา rush hours เช่นนี้ ใช้เวลา 2-3 ชั่วโมง ฉันเลยได้นั่งดูวิวริมทาง (ซึ่งจริง ๆ ก็มีแต่รถ รถ และรถ) จนเต็มอิ่ม ข้อสังเกตอย่างแรกเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของมอสโก คือ รถดูใหม่ขึ้น มีสกุลรุนชาติยิ่งขึ้น จากเดิมตอนที่ฉันอยู่ รถในท้องถนนกรุงมอสโก 70% เป็นรถรัสเซีย อาทิ Lada Volga รวมถึงยี่ห้อแปลก ๆ อย่าง Skoda (เช็ค) ฯลฯ ณ บัดนาว ถนนมอสโกโดนรถญี่ปุ่นเหยี่ยบย่ำมากขึ้น สภาพรถพอจะพาไปวัดตอนสาย ๆ ได้ จากเดิมที่โส (โครก) ทั้งคัน…ยกเว้นที่เปิดประตู

และเมื่อเข้าสู่ตัวเมือง ซึ่งไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าไร (ก็แหงละ แค่สองปีกว่านะยะ) แต่ฉันกลับรู้สึกถึงกลิ่นอายของทุนนิยมที่เพิ่มขึ้น มอสโกไม่ใช่เมืองเห่ย ๆ ครึ ๆ อย่างตอนที่ฉันเพิ่งย่างกรายเข้ามาเมื่อเกือบสิบปีที่แล้วอีกต่อไป

เข้าพักที่โรงแรม Kempinski Baltschug ซึ่งเป็นโรงแรม 5 ดาวริมแม่น้ำมัสควา (Moskva) ซึ่งตรงข้ามแม่น้ำเป็นวิหารเซนต์บาซิล (โบสถ์ทรงหัวหอมหลากสี) พระราชวังเครมลิน และจตุรัสแดง ทำเลทองของกรุงมอสโกเชียวล่ะ

ตึกหน้าตาบ้าน ๆ นี่แหละ คือโรงแรม 5 ดาวอันดับต้น ๆ ของมอสโก

มาถึงโรงแรมฉันก็ทำหน้าที่เบ๊สารพัดประโยชน์อย่างไม่ย่อท้อ จนแทบไม่ได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย นี่เป็นทริปแรกที่ฉันเดินทางด้วยเหตุผลทางราชการเลยกล้า ๆ กลัว ๆ + เก้ ๆ กัง ๆ พอสมควร อาจจะโชคดีที่มอสโกเป็นที่หมายแรกในหน้าที่การงานของฉัน เพราะฉันเคยคุ้นกับมันอยู่แล้ว ไม่มีอุปสรรคทางภาษา… ตรงกันข้าม ฉันมั่นใจเวลาพูดภาษารัสเซียมากกว่าภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ

ขอเว้นช่วงเวลาที่ทำงานไปละกันนะ เอาเป็นว่า งานก็ผ่านพ้นไป ตอนเย็นมีการกินเลี้ยง 1 มื้อ อาหารจอร์เจี้ยนอร่อยหลาย เสียดายว่า ด้วยความเครียดสะสมจากงานหรือเหนื่อยเกินไม่ทราบ กินไม่ค่อยจะลง ทั้งชาร์ชลึก ฮาร์ชาปูรี แสนจะอร่อย แต่ก็ไม่สามารถสวาปามได้ดั่งใจ แถมยังลืมถ่ายรูปอาหารเก็บไว้ในคอลเล็คชั่น (ที่ฉันเพียรสะสมมาหลายปี) อย่างน่าเสียดาย ไม่เป็นไร เดี๋ยวได้ไปอีกค่อยถ่ายแก้ตัวละกัน

ตัดกลับมาที่ช่วงเช้าของวันสุดท้าย คืนก่อนหน้าฉันวางแผนไว้ว่าจะตื่นสัก 6 โมงครึ่ง เพื่อแว่บไปร้านหนังสือ โฉบเอาหนังสือมาสักเล่มสองเล่มให้หายคิดถึง และเช้าวันสุดท้ายในมอสโก ฉันก็ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ 6 โมงนิด ๆ เร็วกว่านาฬิกาปลุกด้วยซ้ำ สภาพนี่ทรุดโทรมมาก แต่ก็เพียรบอกตัวเองว่า ไม่ได้มาบ่อย ๆ นะเฟ้ย ทนสักเช้าวันนึงมันจะอะไรนักหนา ว่าแล้วก็ลุกขึ้นมาได้

แต่สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง การตื่นเช้าไม่ใช่คำตอบสุดท้าย เพราะคุณเธอยังต้องอาบน้ำ ประทินผิว โบ๊ะหน้า ปะแป้ง แต่งตัว หลังจากนั้นคุณเธอ…ในฐานะเบ๊ของคณะ…ยังต้องนั่งเก็บของเตรียมเดินทางกลับ สรุปยอดเงิน รวมรวมใบเสร็จ เช็คเอาท์กับโรงแรม ฯลฯ และเมื่อคุณเธอนวยนาดไปรับประทานอาหารเช้า และคุณเธอเจอกับคณะย่อยอีกกลุ่มที่มาด้วยกัน ก็ต้องจัดการกับเอกสารต่าง ๆ ให้เรียบร้อยอีก

ดังนั้น เมื่อคุณเธอ หรือ เบ๊ นั่งลงกินข้าวเช้าได้ ก็ปาเข้าไป 8 โมงแล้ว คุณเบ๊เลยเกิดอาการทอดถอนใจ เออวะ หนังสือซื้อไปก็ไม่มีเวลาอ่านหรอก ไอ้สิบยี่สิบเล่มทั้งหลายที่หอบหิ้วมาตั้งแต่สองปีกว่า หล่อนอ่านไปได้กี่หน้ากันเชียวยะ อย่ากระนั้นเลย นั่งลงปล่อยอารมณ์เรื่อยเปื่อย แล้วเพลิดเพลินกับอาหารมื้อสุดท้ายของหล่อนไปเถอะย่ะ

The Last Breakfast ธรรมดา ๆ แต่อุดมด้วยคุณค่าทางอาหาร

ถึงเวลาบนโต๊ะอาหารเช้าครั้งนี้จะเพียงสั้น ๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของทริปนี้เลยก็ว่าได้ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มเดินทางที่ฉันได้อยู่กับตัวเอง Me, myself and … อาหารเช้า..มั้ง มองจากหน้าต่างห้องอาหารของโรงแรม เห็นวิหารเซนต์เบซิลราง ๆ อากาศเช้านี้ไม่สดใสเท่าใดนัก ครึ้ม ๆ เล็กน้อย ตรงใจเป็นที่สุด

คิดถึงงานที่เพิ่งผ่านไป คิดถึงสิ่งที่จะต้องดำเนินการต่อ รายงานผล เคลียร์เงิน ฯลฯ โอเค พอแล้วสำหรับงาน ทีนี้ มานึกถึงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตบ้าง 7 ปีในมอสโกส่งผลอย่างไรต่อตัวฉัน สองปีกว่า ๆ ที่เรียนจบ ทำงาน เกิดอะไรขึ้นบ้าง และฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป ก็ไม่เชิงว่าได้รับคำตอบอะไรแน่นอน เพียงแต่มันสงบดี ไม่รู้สิ ฉันก็แค่ยักไหล่ แล้วมีชีวิตต่อไปให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามมีสติให้มากขึ้น และไม่เสียใจกับสิ่งที่ได้เกิดขึ้นแล้ว

คงจะพอแล้ว ว่าแล้วก็เคี้ยวตุ้ย ๆ ต่อ

วิหารเซนต์บาซิล จากหน้าต่างห้องอาหารในโรงแรม

หลังจากนั้น ฉันก็กลับสู่โหมด “เบ๊” อีกครั้ง คณะของเรามีเวลาช่วงเช้าก่อนจะต้องไปสนามบินเพื่อเดินทางกลับ เลยพาเจ้านายทั้งหลายข้ามสะพานจากโรงแรมไปเบิ่งจตุรัสแดง ซึ่งเป็นทัวร์แบบแพ็คเกจ ต้องได้เบิ่งทุกที่ไม่ว่าจะอยากไม่อยากก็ตาม ได้แก่ จตุรัสแดง (ซึ่งคนที่ดูบ่อย ๆ ก็ไม่ค่อยรู้สึกตระการตาเท่าไรหรอก) วิหารเซนต์เบซิล (ซึ่งดูจากข้างนอกสวยกว่าข้างใน) พระราชวังเครมลิน (เฉพาะจากด้านนอกเท่านั้น อยากเข้าไป โน่น ไปต่อคิวซื้อตั๋วเลย) ห้างสรรพสินค้า GUM หรือที่มาจากชื่อเต็มว่า State Universal Magazin  (ได้แต่เดินดูน่ะ ซื้อไม่ลงหรอก แพง!) และที่ตั้งศพสต๊าฟของเลนิน (เห็นแต่ข้างนอกนะ ข้างในไม่ได้เปิดกันทุกวัน) ซึ่ง 5 อย่างนี้ คุณดูได้ด้วยเวลาตั้งแต่ 1 ชั่วโมง (ชะโงกทัวร์) จนถึง 1 วัน (ถ้าเข้าไปข้างใน) และสำหรับคนที่อยู่มอสโกเกิน 2 ปีขึ้นไป ส่วนมากก็เดินกันจนจำได้ขึ้นใจแล้ว โดยเฉพาะคนที่รับจ๊อบพิเศษพาทัวร์เที่ยว โฮ้ยยยย ดูจนฝันร้ายเลยมั้งนั่น

สำหรับฉันยังไม่ถึงกับเอียนกับแพ็คเกจทัวร์นี้เท่าไร อากาศเย็น ๆ เดินสบาย ๆ แค่คอยดูแลเจ้านายไม่ให้แตกแถวกันไปไกล เจออะไรพอจะรู้เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยก็เล่าให้ฟังพอเป็นน้ำจิ้ม ส่วนมากก็จะประมาณ

“อ่ะค่า รูปปั้นนี้นะคะ เป็นรูปปั้นของเจ้าชาย… (ละชื่อไว้ จำไม่ได้) กับนาย…. (ชำเลืองไปเจอชื่อบนฐานพอดี รอดละตู) สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการเอาชนะสงคราม…. อะไรสักสงครามอ่ะค่ะ หนูก็จำไม่ได้ค่า ในปี …. (อันนี้มีบอกที่ฐานรูปปั้นฮ่ะ สบาย) ค่า”

“ส่วนวิหารเซนต์บาซิลนี่นะค้า สร้างขึ้นในโอกาสที่อาณาจักรรุสก์ มีชัยชนะในสงคราม … (ละไว้ จำไม่ได้) ค่า สถาปัตยกรรมมีกลิ่นอายของแขกผสมค่า จะเห็นจากรูปทรงหัวหอมที่โด่งดังนะค๊า แล้วยังมีตำนานเล่ากันด้วยว่า บุคคลที่สร้างวิหารนี้ขึ้นมา (จำไม่ได้หรอกว่าชื่ออะไร มาจากไหน) พอสร้างเสร็จก็โดนพระเจ้าอีวานจอมโหด หรือ Ivan the Terrible (ตานี่จำแม่น เพราะชื่อมันพิลึก) ทำให้ตาบอดค่า เพราะกลัวจะสร้างอะไรที่มันสวยกว่าค่า”

ก็ไกด์มือสมัครเล่นอ่ะนะ สอบประวัติศาสตร์ได้ A ก็จริง แต่ความจำสั้น สอบเสร็จก็คืนครูบาอาจารย์ไปหลายอยู่

วิหารเซนต์บาซิล คู่กับป้อมริมของกำแพงของเครมลิน เป็นมุมที่โหลน้อยหน่อยเลยยอมกดชัตเตอร์

เจ้านายอิฉันไม่เคยมามอสโกกันทั้งสองคน เลยตื่นตาตื่นใจ ชักรูปกันสนุกสนาน ส่วนอิฉันเองนั่งหาวหวอด ๆ อ่ะ ล้อเล่น ก็เดินดูอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ เพลินไปอีกแบบ เช้าแบบนี้ก็เริ่มมีคนมาเดินกันพอสมควรอยู่ ส่วนมาเป็นคนรัสเซียที่มาจากเมืองอื่นที่คงเป็นนักท่องเที่ยวเช่นกัน อย่าลืมว่า รัสเซียเป็นประเทศที่มีเนื้อที่กว้างใหญ่ที่สุดในโลก คิดง่าย ๆ จากเมืองวลาดิวอสต็อกที่อยู่ทางตะวันออกไกล ใกล้กับญี่ปุ่น บินมามอสโกใช้เวลากว่า 9 ชั่วโมง พอ ๆ กับเส้นทางมอสโก-กรุงเทพฯ ดังนั้น จึงมีคนรัสเซียอีกเป็นจำนวนไม่น้อยที่ยังไม่เคยมามอสโก

เมื่อเจ้านายเริ่มเอ้อระเหย อิฉันก็สวมวิญญาณไกด์จำเป็น ค่อยเร่งให้ไปต่อ ไม่ยังงั้นเราจะเดินชมเครมลินกันไม่ทัน แต่พอไปถึงหน้าช่องขายตั๋วเข้าเครมลิน เวลาก็ล่วงเลยไป 10 โมงครึ่งกว่า ๆ แล้ว คิวรอซื้อตั๋วก็ยาว คิวรอเข้าไปชมก็ยาว ข้างในก็มีอะไรให้ดูเยอะแยะตาแป๊ะก่าย คณะจึงได้ข้อสรุปว่า “ไม่ต้องดู เบิ่งมันด้านนอก พอ!” ว่าแล้วก็เดินกลับไปดูร้านขายของที่ระลึกกันดีกว่า ชะเอิงเอย

จตุรัสแดงในมุมเหงา ๆ (หรือว่าโหด ๆ หว่า??)

ได้จับจ่ายให้กระเป๋ามันเบาลงหน่อยแล้ว ก็ถึงฤกษ์ของ GUM ซึ่งฉันเก็บเอาไว้เป็นที่สุดท้าย จะได้เดินตัดผ่านห้างยาวไปออกตรงทางออกด้านใกล้ ๆ กับสะพาน เพื่อเดินกลับโรงแรม ไอ้ห้างกูมเนี่ย มองเผิน ๆ ครั้งแรกมันก็โอ่อ่าดีหรอก แต่สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตที่นี่แล้ว มันเป็นห้างที่ไร้ประโยชน์มาก เพราะของราคาสูงลิบลิ่ว มีไว้ให้พวก Oligarchy หรือเศรษฐีใหม่รัสเซีย ที่รวยล้นฟ้าจนไม่รู้จะใช้เงินยังไง ได้จับจ่ายใช้สอยเท่านั้นแหละ อยู่รัสเซียมาหลายปี ฉันเคยซื้อของที่นี่ไม่เกิน 3 ครั้ง (ถ้าไม่นับของกิน เพราะชั้นบนมี fast food อยู่ มานั่งกินเล่นให้อารมณ์ไฮโซแบบประหยัดดี) แต่ที่ฉันชอบเกี่ยวกับห้างกูม ก็คือนิทรรศการชั่วคราวทั้งหลายที่ผลัดเปลี่ยนกันตลอดเวลา ยิ่งช่วงคริสต์มาส-ปีใหม่ จะมีต้นคริสต์มาสใหญ่ใจกลางห้าง ทางเดินตกแต่งตุ๊กตา ต้นไม้ ฯลฯ น่ารัก ๆ เหมาะแก่การถ่ายรูปเป็นอย่างยิ่ง

เจ้านายเบิ่งห้างกูมแล้วก็ชื่นชมในความงามกันเจ้าค่ะ มีบันไตเลื่อน มีร้านไฮโซ ๆ เยอะแยะ ฉันเลยสวมบทไกด์เถื่อน เล่าอดีตของห้างกูมที่แต่ก่อนเก่า ๆ ทึม ๆ ของก็ไม่ค่อยจะมีอะไรเท่าไรขาย จนบูรณะปรับปรุงเสียสวยงามอย่างทุกวันนี้ เวลามีจำกัดจึงเดินชมเฉพาะชั้นแรก หลังจากนั้นก็เดินกลับโรงแรมเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองไทยกัน

ตอนที่ไปมีการจัดแสดงเสื้อผ้าเด็กจากดีไซน์เนอร์ชื่อดัง น่ารักมาก

อากาศเริ่มครึ้มขึ้นจนคล้ายว่าฝนจะตก ขึ้นรถเตรียมไปสนามบิน ฉันมองถนนรถราติดขัด ตาจะหลับมิหลับแหล่ แต่โดยที่นั่งคู่กับคนขับชาวรัสเซียที่ช่างพูด เลยคุยกันมาตลอดทาง ฉันชอบคุยกับผู้คนในมอสโกนะ รัสเซียจะจนหรือตกต่ำสักเท่าใด สิ่งที่ยังมีคุณภาพก็ชื่อประชากร ซึ่งอ่านออกเขียนได้ร้อยละ 99 และไม่ใช่แค่นั้น คนรัสเซียจำนวนมากยังรักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ ถ้าได้ลงรถไฟใต้ดินจะเห็นว่า บางคนแก่จนใส่แว่นหนาเตอะ บางคนยืนโหนรถ บางคนขึ้นมานั่งแค่ 2-3 ป้าย แต่ก็ยังกางหนังสืออ่านอย่างไม่ย่อท้อ และที่ฉันชื่นชมคนที่นี่อีกอย่าง คือช่างติดตามข่าว และพูดจากันรู้เรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ตลอดทริปนี้ฉันแทบไม่มีเวลาทำอะไร ได้อัพเดตข้อมูลข่าวสารก็จากอีตาคนขับรถนี่แหละ ประมาณว่า ตอนนี้มอสโกมีประชากรเท่าไร ภาษีรถยนต์เท่าไรแล้ว ทำไมรถญี่ปุ่นถึงมาแรง ฯลฯ และที่สำคัญ ได้ใช้ภาษารัสเซียที่ฉันรักน่ะสิ

แต่ตลกตาคนขับ มาถามว่า คณะของเราจะเดินทางกลับโดยเครื่องบินส่วนตัวหรือเปล่า น่านนนน สมกับโครงการที่เราเดินทางมาเลย

ก็…. “โครงการส่งเสริมและฟื้นฟูภาพลักษณ์ประเทศ” …ไง

แหม ฉันน่าจะอำตานี่ต่อนะ ประมาณว่า “เดินทางโดยเครื่องบินส่วนตัวฮ่ะ ไปราชการต่อที่อัลมาตีนะฮ้า แล้วก็ทัชเคนท์ ดูชานเบ เข้าไปอิสลามาบัด จบที่ย่างกุ้งน่ะฮ่ะ”

แต่ก็ได้แต่ทำหน้าแหะๆ แล้วก็บอกว่า “ฉันขึ้นเครื่องบินพาณิชย์กลับประเทศน่ะเธอ”

รอขึ้นเครื่องที่สนามบิน Domodedovo

ภาพสุดท้ายในรัสเซีย นั่งดูจากหน้าต่างเครื่องบินแล้วแอบเหงา

 

ไปถอยมาแล้ว million ways to write – part 1 โดย แสตมป์

ซื้อมาแล้วก็ยังนั่งคิดเล่น ๆ ว่า ฟังเพลงความคิดจนแทบจะท่องได้แล้ว ยังจะซื้อมาอัดใส่หัวอีกหรือ แต่พอมานั่งฟังแล้วก็ไม่เสียใจเลยที่ซื้อมา เพลงเพราะทุกเพลง เนื้อหาดีทุกเพลง อารมณ์ว่า มีเพลงน้อยก็จริง แต่อัดแน่นไปด้วยคุณภาพทุกเพลง ไม่เหมือนบางค่ายเพลงที่สักแต่ว่าหาเพลงมาอัดให้ลงมาเป็นอัลบั้มหลอกเงินผู้บริโภคได้ เหอๆ

6 เพลง ชอบทุกเพลง แต่ก็นั่งเปิด “ความคิด” ฟังย้อนวนไปวนมา ฟังไปน้ำตาก็ไหลไปไม่รู้ตัว ฟังแล้วมันเศร้า แต่ก็ยังชอบทรมานตัวเอง เปิดให้มันน้ำตาตกจนมันระเหิดไปเอง

ในบุ้คเล็ทที่มาพร้อมกับอัลบั้มนี้ แสตมป์เล่าเกี่ยวกับเบื้องหลังของเพลงนี้ไว้ว่า

“ความคิด เป็นเพลงที่ถ่ายทอดความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่ออดีตที่ไม่อาจหวนคืน บนสมมติฐานที่ว่า แม้ความรักจบ แต่เวลาและสถานที่ที่ความรักนั้นเกิดขึ้นไม่ได้จบลงไปด้วย”

ไม่รู้สินะ…บางทีก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเศร้ากว่ากัน

ระหว่าง…

ความรักขม ๆ ในปัจจุบัน หรืออดีตความรักอันแสนหวานในอดีต?

จากกันด้วยความรัก หรือจากกันด้วยความเกลียดชัง?

มีรักที่หาความหมายไม่เจอ หรือไม่เคยรู้จักความรักเลย?

บางทีอาจจะดีเสียกว่า หากไม่มีความรักเสียเลย

พาหุสัจจะ แปลว่า ความเป็นผู้ได้สดับมาก หมายถึงการได้ศึกษาเล่าเรียนมาก การมีความรู้ประสบการณ์มาก เรียกบุคคลผู้มีภาวะอย่างนั้นว่าพหูสูต

พาหุสัจจะ เกิดจากการศึกษา และการศึกษาที่ดีเกิดจากการศึกษา ๔ แบบ คือ ศึกษาด้วยการฟัง ด้วยการคิด ด้วยการสอบถาม และด้วยการจดจำบันทึก

มีคาถาบทหนึ่งที่ถือว่าเป็น หัวใจนักปราชญ์ คือ “สุ จิ ปุ ลิ วินิมุตโต กถัง โส ปํณฑิโต ภเว” แปลว่า ผู้ปราศจาก สุ จิ ปุ ลิ จะเป็นบัณฑิตได้อย่างไร

สุ ย่อมาจาก สุตะ แปลว่า ฟัง

จิ ย่อมาจาก จินตะ แปลว่า คิด

ปุ ย่อมาจาก ปุจฉา แปลว่า ถาม

ลิ ย่อมาจาก ลิขิต แปลว่า จด

ที่มา : Wikipedia

ปกติฉันจะเขียนเกี่ยวกับสิ่งที่ได้อ่าน ได้ดู ได้เจอ ในบล็อกนี้

แต่มาคราวนี้ อยากบันทึกสิ่งที่ได้คิดจากการสนทนากับคนอื่นบ้าง (หา category ลงไม่ได้เลย)

ฉันถือว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีที่ได้ทำงานในที่ที่ได้เจอคนเก่ง ๆ จากหลากหลายที่ ได้ไปสังสรรค์กับคนที่มีความคิดไม่ธรรมดา ซึ่งบางครั้งทำให้เกิดความคิดต่อยอดขึ้นมามากกว่าได้อ่านหรือดูซะอีก

หลายครั้งฉันนึกถึงโรงเรียนสมัยโบราณ อย่างในกรีกโบราณ พลาโต โสคราตีส อะไรทำนองนั้น

เมื่อโรงเรียนไม่ใช่สถานที่ที่ครูมานั่งบอกให้นักเรียนทำอะไร และนักเรียนไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อฟังครูและท่องหนังสือเรียนปาว ๆ

แต่เป็นสถานที่สนทนา แลกเปลี่ยนความคิดเห็น พูดง่าย ๆ ว่ามีการตอบโต้กันระหว่างทั้งครูกับศิษย์ ระหว่างศิษย์ด้วยกันเอง หรือแม้แต่ระหว่างครูกับครู

เพราะความรู้ไม่ใช่สิ่งที่สกัดได้แบบทิศทางเดียว ใครที่นอนอ่านตำราอยู่บ้านแล้วคิดว่าตนรู้ทุกอย่างนั้น หากได้ออกมาเจอคนอื่นแล้วคุยกัน จะได้รู้ว่า สิ่งที่ตนรู้นั้นมันก็แค่กระผีกเดียว

การได้คุยกับคนอื่นทำให้เราได้มองอีกด้านหนึ่ง ได้เจอความเห็นที่หลากหลาย ได้พบจุดอ่อนของทฤษฎีหรือสิ่งที่เราเชื่อ

ดีกว่านั่งน้ำลายบูดอยู่คนเดียวแน่นอน

คราวหน้าจะมีบันทึกสิ่งที่ได้สนทนากับบุคคลอื่นต่อ

ช่วงนี้เข้าโหมดเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว

เอื่อยเฉื่อยไปตามกระแสชีวิต จะเกิดอะไรก็ปล่อยมันไป

ไม่อยากทำอะไรให้จรรโลงหรือบรรเจิด

มีความสุขไปวันวันหนึ่ง

เหนื่อยหนอ

เบื่อหนอ

ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ต้องการอะไร

ไม่ดี แต่ก็ยังทำ

อยากจะเขียนอะไรดี ๆ ก็ทำไม่ได้ หัวมันโล่ง ไร้ซึ่งแรงบันดาลใจ

ชีวิตดำเนินไป ยังคงฟังเพลงเดิม ๆ ทำอะไรเดิม ๆ

แต่ไม่เคยรอให้มีอะไรหรือใครเข้ามาเปลี่ยน…

ถ้าจะเปลี่ยนขึ้นมา ฉันจะเปลี่ยนมันเอง ด้วยตัวฉันเอง

หล่น

Rakka Suru Yuugata

โดย เอคุนิ คาโอริ

มีอะไรเกี่ยวกับฝีไม้ลายมือของเอคุนิ คาโอริ ที่มีเสน่ห์อย่างบรรยายไม่ถูก

ฉันเริ่มอ่านผลงานของนักเขียนท่านนี้จาก BLU และชื่นชมในความละเมียดละไมของเธอตั้งแต่นั้น จนบัดนี้อ่านผลงานเธอมา 3 เล่มแล้ว ก็ยังรู้สึกถึงอารมณ์อุ่น ๆ ลื่น ๆ เหมือนเวลาลูบผ้ากำมะหยี่ยังไงยังงั้น กล่าวคือ มันนุ่ม มันอ่อนบาง ไม่มีอะไรโดดเด่นจนสะดุดตา แต่ทุกอย่างเรียบลื่น และอดใจให้หยุดลูบไปมาไม่ได้

“หล่น”  เป็นอีกเรื่องราวความรักแบบแปลก ๆ ที่คำว่า “ความรัก” อาจจะจำกัดความได้ไม่ครบถ้วนเท่าไร ที่ถูกควรใช้คำว่า “ความสัมพันธ์” มากกว่า ฉันเองเริ่มจะชินกับโครงเรื่องแปลก ๆ แต่ไม่ถึงกับพิสดารของคุณเอคุนิแล้ว เรื่องของความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว ไม่มีรูปแบบ ไม่เป็นอย่างดั้งเดิม ที่มักจะเริ่มต้นด้วยการพบกัน ตกหลุมรัก และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป

“ความรัก” หรือ “ความสัมพันธ์” ที่เอคุนิซังถ่ายทอดออกมา ล้วนแต่มีจุดเด่นอยู่ที่การปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักไม่กี่ตัว แต่ละคนมีแคแรกเตอร์ไม่ซ้ำกัน และจะเรียกว่าคนธรรมดาก็คงยาก ทั้งตัวละครและเนื้อเรื่องล้วนแตกต่างจากครรลองของสังคมทั่วไป ไม่มีความหวานซึ้งเป็นสีชมพู ฉันว่า หนังสือของเอคุนิซังเป็นสีม่วงกำมะหยี่นะ ไม่ใช่ม่วงในความหมายของรักร่วมเพศหรือแหวกกฎ แต่เป็นสีม่วงที่สวยงามแบบไม่ฉูดฉาด ในเวลาเดียวกันมีเสน่ห์และละมุนละไม

สำหรับ “หล่น” เป็นเรื่องของริกะ ที่คบกับเคงโกะ แฟนหนุ่มมาแปดปี แต่เขากลับขอแยกทางไปหาฮานาโกะ ผู้หญิงที่เขาได้พบเพียงสามวัน ริกะต้องอยู่คนเดียวในห้องเดิมอย่างไม่คุ้นเคย จนกระทั่งวันหนึ่ง เสียงออดดังและผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่ประตูห้องกลับกลายเป็นฮานาโกะ ผู้ขอมาอยู่ร่วมห้องกับริกะ

ริกะยอมรับฮานาโกะมาอยู่ด้วยกัน และเมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองพัฒนาขึ้น เป็นอย่างห่าง ๆ แต่เมื่อฮานาโกะไม่อยู่ ริกะกลับเหงาขึ้นมา รวมถึงเคงโกะซึ่งมาเยี่ยมทั้งสองเป็นครั้งคราว ความสัมพันธ์สามเหลี่ยมที่แปลกประหลาดนี้ดำเนินไปแบบบิดเบี้ยว และนี่เองคือหนังสือเล่มนี้ ซึ่งฉันคงไม่เล่าอย่างละเอียด จะทำลายอัตถรถในการอ่านของคนอื่นเสียเปล่า ๆ

ความรู้สึกเมื่ออ่านจบ ก็มึนงงดี เป็นอะไรที่ต้องนั่งคิดเองเยอะ เพื่อหาความหมายที่คนเขียนพยายามจะสื่อออกมา เพราะตอนจบของมันก็ไม่ได้ clear cut ออกจะเป็นหลายสีผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ทิ้งให้เราต้องนั่งเอ๋อเหลออยู่บนโซฟาว่า เออ…แล้วไงต่อวะ?

พูดตามตรง ถึงตอนนี้ที่ฉันกำลังเขียนอยู่ ก็ยังแอบงงอยู่แหละ อิอิ

ขออนุญาตจบแบบตัดฉับ เอนทรี่นี้เขียนไว้นานแล้ว จบไม่ลงซะที ต้องรีบเคลียร์คิวสำหรับหนังสือจำนวนมากที่เพิ่งซื้อจากงานสัปดาห์หนังสือ หุหุ

           South of the Border, West of the Sun

           การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก

           Haruki Murakami

การปรากฏตัวของหนังสือเล่มหนึ่ง

ฉันพบหนังสือเล่มนี้ในห้องสมุดมารวยในคืนวันอังคารที่ฝนไม่ได้ตก หน้าปกมันแปลกมากจนฉันอดใจไม่ไหวขอยืมไปอ่านอีกเล่ม และนั่นคือการปรากฏตัวของหนังสือเล่มนี้ในชีวิตของฉัน

สไตล์การเล่าเรื่องแบบมูราคามิมีเสน่ห์อย่างหาเหตุผลไม่ได้ ฉันเปิดอ่านและรู้แต่ว่าจะต้องอ่านมันต่อไป ต่อไป และต่อไป ฉันอ่านมันในค่ำคืนหลังกลับจากที่ทำงาน บนรถเมล์เช้าและเย็น ขณะที่ยืนรอรถ ปัจฉิมบทของมันฉันอ่านในตอนเช้า ระหว่างเดินเท้าไปสู่ห้องทำงาน และในที่สุด ตอนจบแทรกซึมเข้าสู่สมองของฉันบนโต๊ะทำงาน ก่อนชั่วโมงราชการเล็กน้อย

เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ฉันอ่าน 2-3 หน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้ ทิ้งไว้ซึ่งแรงกระเทือนอย่างแรงในตัวฉัน ฉันอึ้ง ฉันนิ่ง ฉันไม่สามารถเริ่มทำงานอย่างปกติได้ พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานไม่ออก ฉันได้แต่คิด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ประสบเหตุการณ์เยี่ยงนี้ ช่างน่าอัศจรรย์

South of the Border, West of the Sun

ชื่อเรื่องในภาษาไทยไม่เลว แต่ฉันว่ามันบรรยายสิ่งที่ผู้เขียนต้องการสื่อได้ไม่ดีเท่าชื่อต้นฉบับนะ (国境の南、太陽の西 Kokkyō no minami, taiyō no nishi) หรือจะเพราะคนแปลเป็นไทยรู้ดีว่า แปลยังไงก็ไม่สามารถถ่ายทอดนัยของชื่อเรื่องต้นฉบับมาเป็นภาษาไทยที่กินใจและฟังดูดีได้ เลยตัดสินใจใช้ชื่อไปอีกแนวหนึ่งไปเลย …ไม่รู้

“ทางใต้ของชายแดน ตะวันตกของดวงอาทิตย์” ในการตีความของฉัน หมายถึงสิ่งที่เราไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและไม่มีวันไปถึง ได้แต่นั่งจินตนาการไปเองว่า มันน่าจะเป็นอย่างไร

โอเค ต่อไปนี้จะมีการสปอย ผู้ไม่เคยอ่านโปรดหยุด หากไม่อยากเสียอัตถรสในการอ่านหนังสือเล่มนี้ในอนาคตด้วยตัวเอง

ชิมาโมโตะ ก็คือ “ทางใต้ของชายแดน ตะวันตกของดวงอาทิตย์” สำหรับฮาจิเมะ ตัวเอกของเรื่อง เธอคือความรักในวัยเด็กที่ขาดหายไป คือความลึกลับที่เขาไม่เคยได้ค้นพบที่มา คือตัวกระตุ้นให้เขาละทิ้งชีวิตที่อบอุ่นและออกไปค้นหา “ทางใต้ของชายแดน ตะวันตกของดวงอาทิตย์” ให้พบด้วยตัวเขาเอง

แต่ชิมาโมโตะ ก็ยังคงเป็น “ทางใต้ของชายแดน ตะวันตกของดวงอาทิตย์” สำหรับฮาจิเมะไปจนตลอดชีวิต กล่าวคือ แม้เขาจะตัดสินใจละทิ้งชีวิตที่สุขสงบของเขาเพื่อเธอ แต่เธอก็หายตัวไปในเช้าวันต่อมา ทิ้งไว้แต่เพียงปริศนามากมายเกี่ยวกับตัวตนของเธอ ฮาจิเมะไม่เคยได้ไปถึงดินแดนลึกลับที่เขาฝันไว้ลึก ๆ

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจกลับคืนสู่เส้นทางปกติอีกต่อไปได้ นี่อาจจะฟังดูเหมือนตอนจบที่เศร้า แต่ยัง เรื่องยังไม่จบ เพราะในท้ายที่สุด ฮาจิเมะก็ได้เจอดินแดนอีกแห่ง ซึ่งจริง ๆ แล้วก็คือสิ่งที่เขามีอยู่แล้ว แต่เขาได้เห็นมันด้วยมุมมองใหม่ ภายหลังผ่านพ้นเรื่องราวต่าง ๆ และคิดได้

เป็นตอนจบที่ประทับใจ และอธิบายความจริงอันเรียบง่ายของชีวิตที่หลายคนมักหลงลืมไปได้ สุดท้าย… ทุกอย่างก็จบลงเมื่อเราคิดได้ว่า “พอ”

เมื่อพอ ก็จบ

ฉันไม่รู้ว่ามูราคามิหมายความอย่างนี้หรือเปล่า ฉันอาจจะตีความไม่ตรงกับใคร แต่นี่คือบทสรุปที่ฉันได้รับจากหนังสือเล่มนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าได้อ่านอีกสักรอบสองรอบจะมีอะไรเปลี่ยนหรือไม่

สรุปสั้น ๆ ชอบ ประทับใจ และสร้างความสะเทือนอย่างแรง

ช่วงนี้อ่านหนังสือเยอะมาก ตะกละตะกรามราวกับหิวโหยตัวอักษร

หนังสือที่อ่านก็อารมณ์เปลี่ยว ๆ ทั้งนั้น 

• หล่น หรือ Rakka Suru Yuugata โดย เอคุนิ คาโอริ ที่เคยชื่ชอบจาก ROSSO
• South of the Border, West of the Sun โดย ฮารูกิ มูราคามิ
• Kafka on the Shore โดย ฮารูกิ มูราคามิ (อ่านไม่จบซะที – -*)
• เด็ก 200 ปี โดย เค็นซาบุโร โอเอะ

เมื่อรวมเอารายชื่อด้านบนเข้ากับเรื่องอื่น ๆ ที่อ่านเล่นเป็นกับแกล้ม ผลคือสมองฉันตอนนี้มีประโยคเท่ ๆ หลงเหลือแบบไม่ค่อยเต็มเม็ดเต็มหน่วย ล่องลอยไปมา บางเวลาที่ประจวบเหมาะกับสถานการณ์ในชีวิตจริง ก็พุ่งใส่จิตสำนึก พยายามแสดงตนให้เราจำได้

สถานการณ์ตอนนี้ ก็ดังเช่นที่จั่วหัวไว้ “Born alone, die alone” จำไม่ได้แล้วว่ามาจากหนังสือเล่มไหน อาจจะฟังดูหมอง ๆ แต่ไม่ได้เศร้าขนาดนั้น เรื่องจริงที่เจอถึงสองเรื่องทำให้สังวรณ์ว่า ชีวิตนี้เป็นของเรา ของเรา และของเราเท่านั้น มีบางครั้งที่เรายังต้องคำนึงถึงคนรอบข้าง แต่ในท้ายที่สุด เราก็ต้องดำรงชีวิตด้วยตัวเราเอง รวมถึงตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญที่สุดด้วยตัวเราเอง

เราออกมาจากช่องคลอดสู่โลกนี้โดยลำพัง และเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง ร่างกายของเราก็คงแตกดับไปโดยลำพัง ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ได้

และเมื่อเขียนถึงตรงนี้ ถึงนึกขึ้นได้ว่า จริง ๆ เขาเขียนไว้ว่ายังงี้ตะหาก

“มีวิธีมีชีวิตอยู่หลายอย่าง และก็มีวิธีตายหลายวิธีด้วย แต่ในท้ายที่สุด… สิ่งที่จะเหลืออยู่ ก็คือความร้างไร้ในทะเลทราย”

การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก (South of the Border, West of the Sun) โดย ฮารูกิ มูราคามิ แปลโดย โตมร ศุขปรีชา

ไม่เหมือนกันซะทีเดียว แต่ก็พอจะกล้อมแกล้มไปได้นะ  แหะๆ

Joe Hisaishi in Budokan

25 Years of Ghibli Music

Joe Hisaishi in Budokan

 ~ I think, therefore I am.~ 
(ถ้าเลิกคิด คงหมายถึงเลิกเป็นคน)

ถ้าลองมองสังคมที่หลากหลาย จะเห็นว่ามีอาชีพอยู่มากมาย แต่ละอาชีพก็เป็นที่น่านับถือแตกต่างกันไปตามค่านิยมของแต่ละสังคม ในเมืองไทย ที่ได้รับการเคารพสูงสุด คงจะเป็นแพทย์ นักการเมือง (?) ข้าราชการ ที่คนไทยมักเห็นว่าเป็นอาชีพที่ช่วยชีวิตคนอื่น ทำคุณประโยชน์ให้สังคม หรือมีอำนาจรัฐอยู่ในมือ

ในรัสเซียที่ฉันเคยเรียนและใช้ชีวิตอยู่หลายปี แพทย์ไม่ใช่อาชีพขั้นสุดยอดแบบเมืองไทย อาชีพที่ได้รับความเคารพกลับเป็นอาชีพ “ศิลปิน” อาจจะฟังดูน่าแปลก แต่ในช่วงหลัง ๆ มานี้ ฉันกลับเห็นด้วยมากขึ้นทุกทีกับความเห็นนี้นะ ที่พูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าจะดูถูกอาชีพอื่น ๆ ในสังคมย่อมจำเป็นต้องมีทุกอาชีพเพื่อให้สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปได้ตามครรลองของมัน

อย่างไรก็ตาม สังคมที่ไร้ซึ่งศิลปิน ฉันว่ามันคงไม่ต่างจากภาพของกลไกของฟันเฟืองที่หมุนไปเรื่อย ๆ ดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา มนุษย์ไม่ใช่แค่ฟันเฟืองหรือเครื่องจักร เราอาจทำงานได้ผลสัมฤทธิ์น้อยกว่าด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่เราแตกต่างจากสิ่งไม่มีชีวิตอย่างหุ่นยนต์ คือความสามารถที่จะรู้สึกนึกคิด

ดังนั้น ในความคิดของฉัน ผลงานของ ”ศิลปิน” ก็เสมือนกับหยดน้ำชุ่มฉ่ำที่พรำลงมาบนคนธรรมดาอย่างเรา บางหยดตกลงสู่เมล็ดพันธุ์ที่เติบโตขึ้นเป็นศิลปินสืบทอดไป หลายหยดพร่างพรูสู่คนธรรมดาเช่นพวกเรา ผู้ซึ่งไม่ได้มีความสามารถพอที่จะสร้างสรรค์อะไรดังเช่นเหล่าศิลปิน แต่สามารถรู้สึกได้ถึงความเย็นฉ่ำและชุ่มชื้น นำมาซึ่งความสุขอันอนันต์

ดังนั้น “ศิลปิน” ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมดา สังคมที่เจริญแล้วย่อมรู้คุณค่าของศิลปิน และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะถนอมรักษาความสามารถที่ประเมินไม่ได้ของศิลปิน ยกย่องและให้ความสำคัญต่อผลงานของเขา ว่าเป็นสิ่งที่ “ดลบันดาล” (inspire) สิ่งดีงามให้เกิดขึ้นในสังคม

ภาพจาก Spirited Away

Joe Hisaishi in Budokan  ~Spirited Away~

ความคิดข้างบนเข้ามาในหัวฉันหลายครั้ง ล่าสุด มันเบ่งบานขึ้นพร้อมกับการชมการแสดงของ Joe Hisaishi ผู้ประพันธ์เพลงและอำนวยการผลิตของดนตรีประกอบภาพยนตร์หลายชิ้น โดยเฉพาะผลงานกับ Studio Ghibli ที่มีชื่อเสียงหลายเรื่อง (หรือว่าทุกเรื่อง?)

ไฟล์นี้ฉันได้มาโดยบังเอิญจาก Jpopsuki ด้วยความกรุณาของคุณ lotd11 ที่กรุณาอัพโหลดใส่แทร็คเกอร์ให้ เป็นการแสดงสดในบูโดกันของคุณโจ โดยนำเพลงประกอบอานิเมะดัง ๆ ของ Studio Ghibli อาทิ Nausicaa of the Valley of the Wind, Princess Mononoke, Kiki’s Delivery Service, Ponyo on the Cliff by the Sea, Laputa: Castle in the Sky, Porco Rosso, Howl’s Moving Castle, Tonari no Totoro และ Spirited Away

การแสดงชุดแรกที่ฉันเลือกเขียนถึง มาจากอานิเมะสุดโปรดของฉัน Spirited Away ที่ดูเมื่อไรก็อดประทับใจไม่ได้ ถ้าจะให้พรรณนาถึงความรักของฉันที่มีต่อผลงานชิ้นนี้ คงต้องเขียนเอนทรี่ใหม่อีกอัน จึงขอละไว้ ณ ที่นี้

Inochi no Namae ~ Joe Hisaishi feat. Ayaka Hirahara

เพลงจาก Spirited Away ที่นำมา cover ในการแสดงครั้งนี้ ได้แก่ Inochi no Namae และ Futatabi โดยมี Ayaka Hirahara เป็นแขกรับเชิญร้องให้ทั้งสองเพลง

สำหรับ Inochi no Namae หรือ The Name of Life นั้น ก็คือ Ano Natsu e ที่เป็นเพลงประกอบที่เรียกได้ว่ามีชื่อเสียงที่สุดของ Spirited Away ก็ว่าได้ ที่แปลกไปคือนำมาใส่เนื้อเพลง คลอกับเปียโนโดยฮิซาอิชิซัง และร้องโดยฮิราฮาระซัง ที่ถ่ายทอดเพลงนี้ด้วยน้ำเสียงที่มีสไตล์ของเธอเองได้น่าทึ่งมาก แบบที่นึกไม่ออกเลยทีเดียวว่า หากไม่ใช่ฮิราฮาระซังแล้ว จะมีใครที่จะร้องเพลงนี้ได้ไพเราะลงตัวขนาดนี้

เพลงที่สอง Futatabi ซึ่งเป็นเพลงประกอบในช่วงไคลแมกซ์ของเรื่อง เป็นท่วงทำนองที่ฟังทีไรก็รู้สึกลอยไหลไปกับจินตนาการ สำหรับเวอร์ชั่น reprise นี้ ฮิราฮาระซังก็ร้องออกมาได้ดีเช่นกัน โดยถ้าเทียบกับเพลงที่แล้ว Futatabi จะมีความอลังการจากเสียงดนตรีที่โหมขึ้นมาอย่างเข้มแข็งและสดชื่น โดยสลับช่วงกับการร้องของฮิราฮาระซัง ให้ความรู้สึกกว้างใหญ่ไพศาลมากกว่า ซึ่งก็เหมาะสมดีกับการเป็นเพลงสำหรับช่วงไคลแมกซ์ของเรื่อง ยิ่งพอเขาฉายภาพในหนังตอนที่ฮากุแปลงร่างกลับเป็นมังกรแห่งสายน้ำในตอนท้ายเรื่องแล้ว แฟน ๆ ของ Spirited Away คงต้องนิ่งไปด้วยความซึ้งกันทีเดียว

Futatabi ~ Joe Hisaishi feat. Ayaka Hirahara

คนที่ได้ชมคงตีความออกมาต่างกันไป สำหรับฉันเอง Inochi no Namae ให้ความรู้สึกลึกเหมือนมหาสมุทร ดนตรีจะดังน้อยกว่า เน้นที่เปียโนของฮิซาอิชิซังกับเสียงร้องของฮิราฮาระซัง ในขณะเดียวกันก็แฝงความเศร้าไว้เป็นกระสาย ฟังแล้วแอบสะเทือนอารมณ์ไปด้วย (แม้จะฟังภาษาญี่ปุ่นตามได้ไม่ค่อยรู้เรื่องนักก็ตาม)

ส่วน Futataba ให้ความรู้สึกกว้างเหมือนทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ไม้นานาพันธุ์ อันมาจากเสียงของฮิราฮาระซังที่เป็นตัวหลัก และมีเสียงจากเครื่องดนตรีต่าง ๆ แต่งเติมความหลากหลายนี้ให้งดงามขึ้นอีก

หมายเหตุ – ชมคลิปวีดีโอจากการแสดง Joe Hisaishi in Budokan on 4-5 August 2008 ได้ที่ Youtube ค่ะ 

ส่งท้าย

ฉันคงไม่อาจหาญออกมาประกาศว่า ศิลปะ หรือ ศิลปิน คืออะไร แค่อยากบอกความประทับใจที่ได้รับจากการชมการแสดงนี้ ซึ่งทำให้ฉันซาบซึ้งในบุญคุณของใครก็ตามที่สร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณค่าไว้จรรโลงสังคมนี้ให้งดงาม ก่อให้เกิดความสุขในใจคนนับไม่ถ้วน รวมถึงฉันเอง

ขอบคุณ

       เคหาสน์ดาว

      วาณิช จรุงกิจอนันต์

ใครที่อายุ 25+ น่าจะเคยชม “เคหาสน์ดาว” ในรูปแบบของละครหลังข่าวของเอ็คแซกท์เรื่องแรก ๆ ที่มีแท่ง ศักดิ์สิทธิ์ เล่นคู่กับนุสบา คู่พระคู่นางสุดฮอทในยุคนั้น ที่ดังเปรี้ยงปร้าง ทุกวันนี้ยังจำทำนองเพลงประกอบ “เติมฝัน” ที่ร้องโดยคุณวิยะดา โกมารชุน ได้อยู่เลย

สำหรับ “เคหาสน์ดาว” เล่มนี้ ฉันฉวยมาได้จากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์ฯ สิริกิติ์ ตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว ได้มาก็โจ้จนจบในเวลาไม่กี่ชั่วโมง โชคดีหรือเปล่าไม่รู้ที่จำเนื้อเรื่องจากตอนดูละครหลังข่าวไม่ได้เลย (ไม่รู้ว่าเด็กมากหรือความจำสั้น) เลยอ่านแบบตื่นตุ้นลุ้นระทึกได้เรื่อย ๆ

เนื้อเรื่องไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างคุณเขียว สถาปนิกหนุ่มซื่อ ๆ (ต๊อกต๋อย?) กับคุณจ๋อม อาจารย์มหาลัยสาวสวย ซึ่งเริ่มจากการรู้จักกันในฐานะผู้ออกแบบและผู้จ้างวาน พัฒนาไปแบบไม่ตั้งใจ กลายเป็นความรักในที่สุด

หมายเหตุ – พออ่าน “ความลับในความรัก” แล้วก็ให้สงสัยว่า เอ๊ะ แล้วฉันจะนิยามความสัมพันธ์แบบนี้ว่าเป็น “ความรัก” แบบไหนดีหว่า คิดมากไปซะแล้วเรา

“เคหาสน์ดาว” เป็นเรื่องที่ขาด ๆ เกิน ๆ ในหลายด้าน เรียกว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเรียกหนังสือเล่มนี้ว่าเป็นผลงานที่ “สมบูรณ์แบบ” อย่างไรก็ดี ในความไม่สมบูรณ์นี้มีเสน่ห์แฝงอยู่แทบจะทุกอณู จนฉันกล้าพูดว่า ผู้อ่านส่วนใหญ่แม้จะเห็นถึงจุดด้อยของมัน แต่ก็พอใจกับมันในแบบที่มันเป็น

วาณิช จรุงกิจอนันต์ ผู้เขียน ยอมรับใน “คำตาม” ของหนังสือ (ตรงกันข้ามกับคำนำ) ว่า เรื่องนี้เป็นการเขียนนิยายเรื่องแรกในการเขียนหนังสือของเขา และอาจเรียกได้ว่า เป็นการหยั่งความสามารถของตัวเองในการเขียนนิยายก็ได้ ที่ฉันชอบมากก็คือตรงที่คุณวาณิชเขียนว่า

“หากจะมองในแง่ของการประสบความสำเร็จ นิยายเรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จตามควรแก่ฐานะของการเป็นนิยายเรื่องแรกของนักเขียนคนหนึ่ง คือเมื่อลงพิมพ์ก็มีคนอ่านและมีคนพูดถึงอยู่พอสมควร คนที่ชอบก็มี คนที่ไม่ชอบก็มี … แต่ถ้าจะมองในแง่ของการเป็นนิยายที่ดีเด่น ผมก็ไม่อาจกล่าวได้เองว่า เคหาสน์ดาว เป็นนิยายที่ดีเด่น อาจเป็นเพียงนิยายรักธรรมดา ไม่ได้มีปรัชญาหรือแนวคิดใหม่อะไรที่ลึกล้ำแฝงอยู่ หรือถ้าจะมีอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเป็นผู้บอกกล่าว คนอ่านคือคนที่จะบอกได้ว่านิยายเรื่องนี้เป็นอย่างไร และมีอะไรอยู่แค่ไหน หรือว่าไม่มีอะไรเลย”

สำหรับฉัน ในฐานะคนอ่านคนหนึ่ง เห็นด้วยอย่างยิ่งกับที่ว่า เคหาสน์ดาว “เป็นเพียงนิยายรักธรรมดา ไม่ได้มีปรัชญาหรือแนวคิดใหม่อะไรที่ลึกล้ำแฝงอยู่” เรื่องนี้เป็นแบบนั้นจริง ๆ ค่ะ เป็นเรื่องรักธรรมดา ไม่ได้มีพล็อตเรื่องตื่นเต้นซับซ้อน (เช่น พระเอกเป็นลูกเศรษฐี นางเอกถูกคนใช้ขโมยไปจากครอบครัวผู้ดี ฯลฯ) ไม่ได้มีปรัชญาลึกล้ำอะไรให้ค้นหาหรือแงะเอาตามบรรทัด

แต่ในความคิดฉัน นี่แหละคือเสน่ห์ที่เต็มเปี่ยมในทุกบรรทัดของเรื่องนี้ ความดีเด่นของมัน คือการเล่าเรื่องด้วยภาษาง่าย ๆ แต่ไหลลื่นไปได้อย่างเพลิดเพลินตลอดทั้งเรื่อง ความธรรมดาของมันทำให้ฉัน (ผู้อ่านนิยายประโลมโลกมาเป็นสิบ ๆ เรื่องจนเอียนกับพล็อตน้ำเน่า ๆ แล้ว) เดาว่าจะเกิดอะไรต่อไปไม่ได้เลยค่ะ เอ้า จริง ๆ เพราะว่ามันเป็นชีวิตของคนธรรมดาสองคน ที่อาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้ ตามแต่จินตนาการของคนแต่ง ไม่ได้เป็นไปตามสูตรพล็อตละครน้ำเน่าที่ไม่ต้องอ่านต่อก็มองเห็นตอนจบรออยู่ตรงหน้าแล้ว

รองลงมา ฉันชอบที่มันไม่พยายามจะยัดเยียดใส่สมองเราว่า ความรักคืออะไร คุณควรปฏิบัติตัวอย่างไร บลาๆๆๆๆ สิ่งที่ดำเนินไปใน “เคหาสน์ดาว” คือความรักแบบที่เราทุกคนสามารถพบได้ มันอาจจะไม่สนุกสนานหรือตื่นเต้นเร้าใจเหมือนโรมีโอกับจูเลียต ไม่มีนางฟ้าใจดีเหมือนซินเดอเรลล่า (นอกจากเพื่อนพระเอกผู้อารีย์) ไม่มีผู้วิเศษเหมือนลอร์ดออฟเดอะริง พระเอกไม่ได้พ่อรวย (แต่คงหน้าตาดีพอใช้) นางเอกก็ไม่ใช่ลูกคุณหนูผู้เพียบพร้อม (แต่สวยเอาเรื่อง) เขาสองคนแค่ได้พบกันอย่างไม่ตั้งใจ สนิทสนมกัน พอใจในอัธยาศัยของกันและกัน จนกลายเป็นความรัก ก็เท่านั้นเอง

“เคหาสน์ดาว” ไม่ได้มีคติสอนใจหรือปรัชญาลึกล้ำ แต่ไม่ใช่ไร้สาระแน่นอน ซึ่งถ้าอ่านแบบคิดตามไปด้วยก็จะพบ “อะไร” แทรกอยู่ตามจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนเราเดินย่ำถนนตามปกติแล้วเหลือบไปเห็นดอกหญ้างอกออกมาตรงข้างทาง หากเดินเหม่อหรือไม่ทันมองไปก็คงจะไม่เห็น ความคิดที่คุณวาณิชโปรยไว้ทีละนิดละน้อยใน “เคหาสน์ดาว” ไม่ใช่หลักการยิ่งใหญ่อลังการอะไร และก็ไม่ได้ชี้นำว่าจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คงทิ้งไว้ให้คนอ่านค้นพบและตีความเองตามที่เห็นควร

หากจะมีข้อให้ติหนังสือเล่มนี้ ก็คงเป็นตอนจบที่ค่อนข้างห้วน ทำเอาอารมณ์หวานเย็นสะดุดกึกไปบ้าง ซึ่งฉันเองก็เดาไม่ถูกว่าคุณวาณิชจงใจให้มันจบแบบนั้น หรือมีปัจจัยในชีวิตจริงเร่งให้รีบจบเรื่อง ซึ่งฉันอ่านดูอีกรอบก็ให้อภัยค่ะ คงเพราะชอบเรื่องนี้มาก ๆ เลยคิดว่า บางทีนี่อาจจะเป็นตอนจบที่เหมาะกับเรื่องนี้แล้วกระมัง

แล้วจบยังไงน่ะเหรอ? อยากรู้ก็ไปหามาอ่านสิคะ อิอิ