Mars and Venus

BLU
BLU: เยือกเย็น    
Reisei to Jounetsu no Aida: Blu     
Tsuji Hitonari     

 

 

“มนุษย์เป็นสัตว์ที่ยิ่งพยายามลืมมากเท่าไร ก็ยิ่งลืมไม่ลงมากขึ้นเท่านั้น

ความจริงการลืมอะไรสักอย่าง แทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย ทุก ๆ วันมีเรื่องราวผ่านเข้ามาในชีวิตเรามากมาย แต่เราก็แทบจะจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้เลย และส่วนมากเรานึกไม่ออกแม้กระทั่งที่ว่า เราลืมเรื่องเหล่านั้นไปแล้วด้วยซ้ำ

แม้วันหนึ่งจู่ ๆ เราอาจนึกขึ้นได้ว่า อ้อ เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิต แต่เราก็มักไม่ค่อยใส่ใจกับมัน ความทรงจำเปรียบเสมือนปีกแมลงปออันเปราะบาง จะละลายไปกับความร้อนของแสงตะวันและสลายไปชั่วนิรันดร์”

 

 

วันเสาร์มีนัดเจอกับห้องสมุดมารวยแบบสม่ำเสมอ

เพราะหากไม่ไปคืนหนังสือตรงตามกำหนด จะโดนปรับ – -”

วันนี้ก็ได้ไปเหนี่ยวเอา BLU กับคินดะอิจิ รวมกัน 2 เล่ม

เริ่มอ่าน BLU ก่อน เพราะจะได้ต่อกันติดกับ ROSSO ที่เพิ่งอ่านจบไป

(จริง ๆ หลังจาก ROSSO ก็อ่านแมวสามสียอดนักสืบ มิเกะเนะโกะ ตอนนิทรรศการฆาตกรรม แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไรเลยขึ้เกียจเขียนถึง เหมือนอ่านฆ่าเวลาไปยังงั้นเอง)

อ่านไปได้บทกว่า ๆ ก็รู้สึกเลยว่า สไตล์การเขียนเป็นแบบผู้ชาย ทำเอาเรื่องย่อที่แอบเขียนไว้หนที่แล้วฟังดูเป็นอีกเรื่องนึงไปเลย

เท่าที่อ่านไป 6-7 บท กลับรู้สึกว่า สำหรับจุนเซแล้ว อาโออิเป็นเสมือนอดีตที่ตามหลอกหลอน จุนเซมีคนรักใหม่ มีชีวิตใหม่ที่ทำงานกับของเก่า คือเป็นช่างซ่อมภาพ ฟังดูอาจจะกะหลั่ว ๆ แต่จริง ๆ แล้วมีความยิ่งใหญ่ในฐานะผู้ส่งมอบอดีตให้แก่คนรุ่นต่อไป เพราะภาพที่มีอายุเป็นร้อย ๆ ปีและมีคุณค่าประมาณแทบไม่ได้ จริง ๆ แล้วมีช่างซ่อมภาพอยู่เบื้องหลัง ผู้คอยทำให้สีที่หลุดลอกไป ผ้าใบที่ใกล้จะขาดลง ฯลฯ กลับสู่สภาพดี

จะว่าไป ทั้งจุนเซและอาโออิก็เหมือนกันตรงที่ทิ้งอดีตไปไม่ได้ และพยายามจะผ่านตรงนี้ไปด้วยการยึดเอาคำสัญญาที่ไม่ได้จริงจังอะไรว่า ในเดือนพฤษภาคม ปี 2000 จะไปพบกันที่ดูโอโมในฟลอเรนซ์ และคงไม่ใช่เหตุบังเอิญที่อาชีพของทั้งคู่ก็เป็นอาชีพที่ยึดติดอยู่กับอดีต อาโออิทำงานในร้านขายเครื่องประดับเก่า และชอบที่จะได้สัมผัสกับเครื่องประดับเก่า เพราะมันแสดงถึงผู้หญิงที่ได้รับความรักจากการได้รับเครื่องประดับเป็นของขวัญ ในขณะที่จุนเซเป็นช่างซ่อมภาพ ทำงานกับภาพเก่า ๆ ที่มีอดีตเป็นร้อย ๆ ปี เพื่อที่จะรักษาภาพเหล่านี้ไว้ให้สมบูรณ์ที่สุดสำหรับคนรุ่นต่อไป

สำหรับคนทั้งสองที่มีชีวิตอยู่กับความหลังในอดีต คำสัญญานั้นคือเครื่องหมายของอนาคต

แต่ในความคิดเรา ต่างกันอยู่หน่อย อาโออิยังหวังว่าจะได้กลับไปพบกับจุนเซและอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ส่วนจุนเซเหมือนอยากเจอกับอาโออิอีกสักครั้งเพื่อจะลบเอาอดีตที่ฝังใจออกไป…เพื่อเริ่มต้นใหม่

ไม่รู้สิ เราอาจจะตีความผิด แล้วตอนนี้ก็เพิ่งอ่านไปได้เกือบครึ่งเล่ม

แต่….

อ่านแล้วโกรธจุนเซอ่ะ สงสารอาโออิด้วย พาลโกรธไปถึงผู้ชายคนอื่นอีกตะหาก แหะๆ

เด๋วมีต่อ

ปล. คุณกล้วยปั่นฯ เราเคยอ่านกามนิต-วาสิฎฐีแต่ภาคบนดิน ตอนอ่านจบจำได้ว่ารู้สึกโกรธกามนิตเหมือนกัน สงสารวาสิฎฐีด้วย สงสัยจะต้องไปหาภาคบนสวรรค์มาอ่านให้เคลียร์บ้างละ ^^

มานึกเล่น ๆ ว่าเคยอ่านหนังสือเล่มไหนแล้วโกรธนางเอก สงสารพระเอกบ้างไหม…

ยังนึกไม่ออก… หรือว่ามันจะไม่มี??

  1. …ว่าเคยอ่านหนังสือเล่มไหนแล้วโกรธนางเอก สงสารพระเอกบ้างไหม…

    ไม่น่าจะมี ส่วนมากพระเอกจะร้าย…

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: