ว่าด้วยการท่องเที่ยว

สำหรับฉัน ความสนุกจากการท่องเที่ยวประกอบขึ้นจากหลายอย่าง ที่สำคัญที่สุด คือ การได้เห็นสิ่งใหม่ ๆ และความรู้สึกที่ไม่มั่นคง

ข้อแรกคงไม่ต้องอธิบายยาว ส่วนตัวแล้วฉันไม่ค่อยแคร์เท่าไรว่าจะมีอะไรสวยงามให้ดูมากน้อย ก็ถ้าอยากเห็นอะไรสวย ๆ ซื้อนิตยสารหรือเปิดเว็บดูก็ได้ บางทีถ่ายออกมาสวยกว่าสถานที่จริงยังมี สิ่งที่ฉันอยากเห็น คือการใช้ชีวิตแบบอื่น ความคิดเห็น การมองโลกแบบอื่น อะไรที่เราไม่เคยคิดว่าจะมี ก็ปรากฏว่ามันมีจริง ๆ แฮะ อะไรแบบนั้นมากกว่า

ส่วนข้อสอง คืออารมณ์ของการผจญภัย ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร คืนนี้จะมีที่นอนไหม วันนี้จะกินอะไรดี จะมีคนโผล่มาทำอันตรายเราไหม ฯลฯ ให้ชีวิตรู้สึก insecure บ้าง อื้ม ฉันชอบอ่ะ ความรู้สึกแบบนั้น เรียกว่าโรคจิตได้ไหมเนียะ คือเวลาเราใช้ชีวิตตามปกตี เราก็ทำตามตารางเวลา ตื่น กินข้าว ไปทำงาน กินข้าว ทำงาน กลับบ้าน กินข้าว พักผ่อน นอน ลองคิดดูสิว่าปีนึงเราทำอย่างข้างบน อย่างน้อย 200 วันขึ้นไป น่าเบื่อนะ

เพราะงี้ก็เลยชอบไปเที่ยว เอาชีวิตไปเสี่ยงบ้าง พอปะแล่ม ๆ

การไปเที่ยวกับบริษัททัวร์ ถือเป็นการท่องเที่ยวที่ขาดองค์ประกอบของการผจญภัย ไม่เข้าข่ายการท่องเที่ยวแบบที่ฉันอยากไป ไปกับทัวร์ก็แค่เอาเงินให้บริษัท ถึงเวลาก็นั่งรอให้คนมาต้อนไปดูโน่นดูนี่ ต้อนไปกินข้าว ต้อนไปพักโรงแรม ไม่รู้สิ ก็แค่ไปเบิ่งตาดูอะไรที่เขาว่ากันว่าเจ๋ง เปลี่ยนที่นอน แล้วก็กลับมาเม้าให้คนอื่นฟัง เท่านั้นเอง

———————————

บ่นซะยาว มานั่งนึกถึงการท่องเที่ยวขึ้นมา เพราะว่ากำลังจะได้ไปมะนิลา 2 อาทิตย์ในช่วงเดือนหน้า ในทริปที่กึ่ง ๆ งาน กึ่ง ๆ สบาย ๆ

ฉันเองค่อนข้างดีใจที่ได้ไปมะนิลา เพราะตอนที่ยังไม่รู้กันว่าใครจะได้ไปที่ไหน มีตัวเลือกมากมาย ตั้งแต่ไนโรบีจนถึงเวียงจันทน์ จริง ๆ ฉันอยากไปอินเดีย โคลอมโบ ไคโร อะไรประมาณนี้มากกว่า ส่วนที่ไม่อยากไปที่สุดก็คือสิงคโปร์ (เพราะมันดูไร้การผจญภัย) กับเวียงจันทน์ (ซึ่งฉันวางแผนจะไปเที่ยวเองช่วงปีใหม่อยู่แล้ว) มะนิลาเป็นอะไรที่ไม่ใกล้เกินไป แม้จะใกล้กว่าที่หวังไว้ก็ตาม

สิ่งที่ทำให้ฉันร่ายยาวไปด้านบน คือ พอบอกว่าได้ไปมะนิลา ทำไมคนรอบข้างจะต้องเตือนแกมเป็นห่วงว่า “มะนิลาไม่มีอะไร” กันหมดเลยหว่า ตอนฉันไปโซลก็เจอ “เกาหลีไม่มีอะไร” มารอบนึงแล้ว ซึ่งฉันไปมา ฉันว่ามันก็พอจะมีอะไรอยู่นา – -*

นอกจากนี้ หนังสือนำเที่ยวมะนิลาก็หายากแสนยาก เคยไปเดินร้านหนังสือตรงมุมหนังสือท่องเที่ยวไหม คุณจะเห็นไกด์บุ้คหรือหนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวประเทศต่าง ๆ มากมาย มีตั้งแต่ลาว เวียดนาม พม่า กัมพูชา อินโดนีเซีย สิงคโปร์ อินเดีย เนปาล บลาๆๆๆๆๆๆๆ แต่อนิจจา ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของเรานั้น ไม่มีหนังสือนำเที่ยวฟิลิปปินส์ (มาเลเซียกับบรูไนด้วย) ถ้าไม่นับของสำนักพิมพ์ยอดฮิตซึ่งฉันก็จำชื่อไม่ได้ แต่เล่มหนาหนักราวกับหนังสือเรียนวิชาสังคม ซึ่งฉันคงไม่ซื้อ เพราะซื้อแล้วคงขี้เกียจแบกไปด้วย

ด้วยความตื่นเต้นประสาคนจะได้ไปเที่ยว (จริง ๆ ไปตามราชการ) ฉันยังไม่ละทิ้งความพยายาม ไปหาอ่านในเน็ตต่อ มีบล็อคน่าสนใจจำนวนหนึ่ง ที่น่าสนใจกว่าก็คือ ทุกคนที่เขียนถึงมะนิลา ต่างไปด้วยภารกิจการงาน หาใช่ไปเพื่อเที่ยวไม่…. ธุรกิจท่องเที่ยวในฟิลิปปินส์มันอับเฉาขนาดนั้นเลยหรือ?!

ทั้งนี้และทั้งนั้น ก็ยังไม่มีอะไรดับไฟเราได้ วันนี้จะไปซื้อของเตรียมตัว อิอิ

  1. ขอบคุณสำหรับ feed ขอรับท่าน mafee
    ได้แบบเต็ม วรรคตอนสวยงามเหมือนในบล็อกแล้วขะรับ
    ขอบคุณ..ขอบคุณ..

    • cotton
    • สิงหาคม 19th, 2008

    มะนิลา ฟิลิปปินส์ ใช่เลย! ที่ว่าใช่คือไม่เคยอยู่ในรายการท่องเที่ยวของฉันเลย

    ยังไงจะรออ่านเรื่องเล่านะคะ คาดว่าจะต้องมีแน่ๆ ใช่ไหมคะ🙂

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: