บันทึกที่สนามบิน (ภาค 2 @ มิวนิค&สุวรรณภูมิ)

@สนามบินมิวนิค สักวันในเดือน พ.ค. 2553

ทราย….

ความเดิมจากตอนที่แล้ว เรากำลังนั่งรอขึ้นเครื่องที่บรัสเซลส์ โดยจะแวะต่อเครื่องของการบินไทยที่มิวนิค (เพราะการบินไทยไม่มีไฟลท์บินตรงไปบรัสเซลส์)

เครื่องจะออกจากเกท H8 คนไทยเยอะมากเลย… ก็มันไฟลท์ไปเมืองไทยนี่เนอะ… ทำเอาเราต้องย้ายทำเลออกมาจากตรงเกทเพราะมันขวักไขว่มาก ไม่มีสมาธิเขียนบันทึก ตอนนี้สภาพเราค่อนข้างทรุดโทรมมากถึงมากที่สุด คาดว่า ขึ้นเครื่อง กินข้าวเสร็จ คงได้หลับปุ๋ยสมใจ ไว้ไปถึงจะเขียนมาหาอีกทีนะ

รอขึ้นเครื่องกลับบ้านที่สนามบินมิวนิค

@สนามบินสุวรรณภูมิ วันถัดจากเมื่อวาน

มีคนไทยจำนวนมากที่คิดว่าการไปต่างประเทศเป็นเรื่องที่เท่…น่าภูมิอกภูมิใจ อยากจะบอกว่า… ไม่เสมอไปว่ะ

การเดินทางครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่า นั่งเครื่องบิน บางครั้ง แย่ยิ่งกว่านั่งรถทัวร์ซะอีก เหอๆ

ก็แปลกดีว่าเรายังได้นั่งเขียนบันทึกที่สนามบินต่อยังกะหนังไตรภาค ความจริงเรานึกว่าออกจากมิวนิคแล้วคงจบบันทึกชุดนี้ได้ แต่การณ์กลับไม่เป็นยังงั้น เพราะอะไรน่ะเหรอ…เรื่องมันยาว เอาเป็นว่า ย้อนกลับไปที่ตอนขึ้นเครื่องก่อนดีกว่า

……………………………….

เครื่องบินไฟลท์นี้ลำใหญ่มาก แอร์กับสจ๊วตเต็มแม็กซ์เลยมั้งนั่น และผู้โดยสาร 80% เป็นคนไทย คงไม่ค่อยเหลือฝรั่งชาติไหนที่เขาอยากไปเมืองไทยช่วงนี้แล้วหล่ะ…เศร้า

ขึ้นไปก็ปกติดี จนกระทั่งประมาณ 2-3 ชั่วโมงหลังเครื่องขึ้น เริ่มมีเสียงแอร์ประกาศตามหาผู้โดยสารที่เป็นบุคลากรทางการแพทย์

เวลาผ่านไปอีกสักพัก ผู้โดยสารส่วนมากเริ่มเคลิ้มหลับหลังอาหาร ในความมืดมิด มีเสียงกัปตันประกาศ

“สวัสดีครับ นี่กัปตันพูดนะครับ ขณะนี้ เรามีเหตุจำเป็นต้องนำเครื่องลงจอดฉุกเฉิน เนื่องจากมีผู้โดยสารที่ป่วยและจำเป็นต้องได้รับการรักษาพยาบาลโดยเร่งด่วน ดังนั้น เราจะนำเครื่องลงที่สนามบินบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย (เอ… หรือบูดาเปสต์ ฮังการี หว่า คนกำลังมึน ๆ ง่วง ๆ) ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านรัดเข็มขัด และขออภัยในความไม่สะดวกครับ”

อ้าว เริ่มจริงจังละ พอเครื่องจอดสนิท ผู้โดยสารก็ยืนชะโงกดูกันอย่างตื่นเต้น แต่สำหรับเรา…ขอโทษนะ เราเปิดเปลือกตาไม่ขึ้น คอนแท็กมันจะหลุด เวียนหัวด้วย พยายามไทยมุงกับเขาเหมือนกัน แต่รอเท่าไรก็ไม่มาสักที เราเลย…ล้มตัวลงนอนต่อ

เครื่องจอดนานกว่าที่คิด จะนานเท่าไรก็ไม่รู้ นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ แต่ในที่สุดก็ออกบินต่อ ตอนหลังถามคนที่นั่งข้าง ๆ เขาบอกว่าจอดที่บูคาเรสต์กันประมาณ 3 ชั่วโมงกว่า ๆ หลังจากนั้น ก็ได้ยินเสียงประกาศจากกัปตันและแอร์ว่า ผู้โดยสารผู้โชคร้ายคนนั้นเลือดกำเดาไหลไม่ยอมหยุดจนเข้าไปในคอ เลยต้องลงจอดฉุกเฉินไม่งั้นอาจจะอันตรายถึงชีวิต และเราออกบินกันต่อโดยปล่อยผู้โดยสารคนนั้นทิ้งไว้ที่บูคาเรสต์…. น่าสงสารจริง ๆ ฟื้นขึ้นมาจะทำยังไงต่อหล่ะนั่น (ตอนแรกเรานึกว่าที่จอดนานเพราะรอเอาผู้โดยสารคนนี้กลับ ปรากฏว่าไม่ใช่)

และทั้งหมดนี้ ทำให้เครื่องไปถึง กทม. ดีเลย์ประมาณ 5-6 ชั่วโมง จากที่ควรจะถึง กทม. ตอนเกือบบ่ายโมง ก็ถึงเอาเกือบทุ่มนึง…. เป็นการนั่งเครื่องบินนานที่สุดในชีวิต ขาบวม เท้าบวม แทบจะเป็นง่อย มิหนำซ้ำ ห้องน้ำในเครื่องยังถูกใช้งานจนน้ำสำรองหมด 2 ชั่วโมงสุดท้ายนั่นแอร์ต้องมาประกาศเตือน เกิดมาก็ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอเข้ากับตัวเอง (จริง ๆ แล้วแอบตื่นเต้น ถึงแม้จะนอนหลับตลอดเวลาก็ตาม) ลงมาก็หิวจัดจนเก็บท้องกลับไปกินข้าวที่บ้านไม่ไหว ต้องแวะร้านอาหารในสุวรรณภูมิจนมีเวลามานั่งเขียนบันทึกหาเจ๊ต่อนี่แหละ

และขณะนี้ ทุ่มกว่า ๆ ที่สนามบินสุวรรณภูมิ ข้าพเจ้า ผู้อ่อนล้าจากการเดินทางที่เริ่มเมื่อ 11 โมงของวันวาน ด้วยรถไฟที่วิ่งจากร็อตเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์ ไปลงที่บรัสเซลส์ เบลเยียม หลังจากนั้น ต่อเครื่องบินไปมิวนิค เยอรมนี ซึ่งขึ้นมาได้สักพักก็แวะที่บูคาเรสต์ โรมาเนีย (หรือบูดาเปสต์ ฮังการี ตอนนี้ก็ยังคงไม่แน่ใจ) แบบไม่คาดฝัน ได้ลงจอดที่สุวรรณภูมิ ประเทศไทย ในที่สุด

ถ้านับจากจุดแรกที่ออกเดินทางถึงจุดปัจจุบัน บวกความแตกต่างของเวลาอีก 5 ชั่วโมงเข้าไปด้วย ก็ปาเข้าไป 23 ชั่วโมง จะครบวันนึงเต็ม ๆ แล้ว

ขอทิ้งท้ายด้วยคำพูดของผู้โดยสารคนไทยที่แซวแอร์ก่อนออกจากเครื่อง

“แหม การบินไทยใจดี แถมบูคาเรสต์ (หรือบูดาเปสต์?) ให้อีกเมืองด้วย”

คิดได้ไงเนี่ยยยยย แถมพอมาถึงก็ดูทุกคนดีอกดีใจ ไม่มีมาบ่นก่นด่ากันสักนิด อะไรน่ารัก ๆ แบบนี้แหละ Thailand only!

จบแล้วววววววว

ซ.

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: