ความสุขที่มีชื่อว่ามาฟี่

มาฟี่เหม่อมองหิมะจากหน้าต่าง

 

ฉันตั้งชื่อสิ่งรอบตัวว่ามาฟี่ตามชื่อแมวตัวแรกและจะเรียกว่าตัวเดียวของฉันก็ได้

มาฟี่เป็นแมวพันธุ์สก็อตติช โฟลด์ ลักษณะเด่นคือหูเล็กพับและขนสีเทาสว่างฟูไปทั้งตัว สำหรับฉัน มาฟี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุด น่าฟัดที่สุด และเซ็กซี่ที่สุด

ฉันเจอกับมาฟี่ครั้งแรกในตลาดสัตว์เลี้ยงที่มีชื่อว่า “ตลาดนก” ในกรุงมอสโก ขณะนั้นเป็นเดือนธันวาคมที่หนาวเหน็บ มาฟี่อายุเพียง 3 เดือน และมีราคา 200 ดอลลาร์สหรัฐฯ ป้าคนขายเอามาฟี่และพี่น้องใส่กรงพลาสติกใสมาวางขายในตลาด โดยมีแม่ของมาฟี่นั่งอวดโฉมเป็นเครื่องการันตีว่า ลูกแมวฝูงนี้จะเติบโตมางดงามไม่แพ้แม่ของพวกมัน มาฟี่หน้าตาจิ้มลิ้มที่สุดในบรรดาพี่น้อง แม้ว่าโครงสร้างร่างกายจะดูแบบบางกว่า เมื่อมองตาใสแป๋วของมันฉันก็หลงรักจนลืมตรวจว่ามันเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย จนมารู้เอาเมื่อถึงบ้านแล้วว่ามันเป็นเด็กหญิง แม้ว่าตอนแรกฉันจะอยากได้ลูกแมวหนุ่ม แต่ก็ตัดใจเอามาฟี่ไปแลกคืนไม่ได้

ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่เอามาฟี่กลับบ้านเป็นครั้งแรก เราไม่ได้เตรียมกรงหรือกระเป๋ามาใส่ อากาศก็หนาวเย็น เราเลยอุ้มมาฟี่ีซุกอกไว้ข้างในเสื้อหนาว ตัวมันกระติ๊ดเดียว ตื่นกลัวและตัวสั่น เราแอบเอามาฟี่เข้าไปในหอได้สำเร็จอย่างไม่ยากเย็นนัก พอเข้ามาในห้อง มาฟี่ก็ร้องเมี้ยว ๆ เดินทำจมูกฟุดฟิดสำรวจห้องจนเหนื่อย แล้วก็ล้มแปะลงนอน น่ารักยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

หลังจากนั้น เราก็อยู่กินกันมา 8 ปี โดยในช่วงเกือบ 2 ปีแรก มาฟี่อยู่กับฉันในห้องแคบ ๆ ของหอนักศึกษาในมอสโก อยู่ที่บ้านของฉันในเมืองไทยในช่วง 3 ปีถัดมาระหว่างที่ฉันยังเรียนต่อ และเมื่อฉันเรียนจบกลับมาทำงานในไทย เราก็ได้อยู่ด้วยกันอีกเกือบ 4 ปี

มาฟี่แก่ตัวลงกลายเป็นป้า แต่ก็ยังคงความเซ็กซี่ไว้ได้ไม่เสื่อมคลาย ฉันไม่รู้ว่ามาฟี่คิดยังไงกับฉัน แต่สำหรับฉัน มาฟี่ไม่ใช่แค่แมว ไม่ใช่แค่สมาชิกในครอบครัว มาฟี่ก็คือมาฟี่ ซึ่งบางทีฉันก็ไม่ได้สนใจ บางทีฉันก็ไปกอดรัดฟัดเหวี่ยง บางทีก็แกล้งวิ่งไล่ บางทีก็ลืมไปว่ามันอยู่ในบ้าน มาฟี่ก็แค่กิน นอน เดิน และทำอะไรต่าง ๆ ของมันอยู่ในบ้าน ส่วนฉันก็ทำงาน เดินทาง เที่ยวเล่น อะไรอะไรไปตามเรื่อง เรามีชีวิตอยู่ด้วยกันจนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันเหมือนเพลง Here, There and Everywhere ละมั้ง

อ่านมาถึงตรงนี้ หลายคนคงเดาออกว่า มันต้องเกิดอะไรสักอย่างขึ้นกับมาฟี่ ฉันถึงได้มานั่งรำพึงรำพันได้น้ำเน่ายืดยาวขนาดนี้

หมอบอกว่า มาฟี่เป็นโรคไตวาย ค่าที่วัดมาได้สูงถึง 9 เทียบกับค่าปกติคือ 1 กว่า ๆ ก็ถือว่าอาการหนัก หากดูแลอย่างดี ให้กินอาหารสำหรับสัตว์ที่เป็นโรคนี้โดยเฉพาะ และฉีดน้ำเกลือเพื่อช่วยล้างของเสียออกมาเรื่อย ๆ ก็จะช่วยให้อยู่ได้นานขึ้น อาจจะถึงปี แต่ก็เป็นไปได้อีกเหมือนกันว่าถ้าไม่ดีขึ้น อาจตายภายใน 3-6 เดือน อันนี้ก็คงไม่มีใครรู้ แล้วแต่กรรมเวรจะลิขิต (สองประโยคหลังฉันแต่งเอง)

มันน่าเศร้าและน่าขันไปพร้อม ๆ กัน ความเศร้าทำให้ฉันนั่งร้องไห้อยู่หลังพวงมาลัย เดินเข้าบ้านไปกอดมาฟี่แล้วร้องไห้ ร้องจนหน้าเปียก มือเปียก ขี้มูกขี้ตาไหลกรัง ฉันรู้ว่าไม่ควรจะเสียใจมากนัก มันเป็นแมวที่มีปัญหาสุขภาพตั้งแต่เด็ก มีสองสามครั้งที่ฉันคิดว่ามันคงจะตาย แต่มันก็รอดมาได้ แล้วก็อยู่กับฉันจนเป็นส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน จนฉันลืมไปแล้วว่ามันแก่ตัวลงเรื่อย ๆ ควรจะพามันไปตรวจสุขภาพบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้มันเป็นหนักขนาดนี้

ที่เสียใจยิ่งกว่าก็เพราะฉันกำลังจะต้องจากบ้านไปไกลอีก 4 ปี แค่คิดว่าฉันคงไม่ได้อยู่เห็นมันตอนตาย…. ไม่รู้จะบรรยายออกมายังไง

ส่วนที่น่าขัน ก็เพราะโลกก็ยังดำเนินต่อไป มาฟี่ก็เป็นแค่แมวตัวหนึ่ง ในโลกมีแมวอีกเป็นกี่ล้านล้านตัวฉันก็ไม่รู้ วันที่มันสิ้นลมหายใจก็อาจจะเป็นวันพุธของใครคนหนึ่ง หรือวันหยุดของใครอีกคน อาจจะเป็นวันนั้นหรือวันนี้ อาจจะเป็นวันที่คนคนหนึ่งลืมตาขึ้นมา หรืออาจจะเป็นแค่วันธรรมดา ๆ ของคนหลาย ๆ คน จะเป็นอะไรยังไงสำหรับใครฉันไม่รู้

ป่วยการคิด ดูสิ… มาฟี่ยังวิ่งไล่จับแมลงสาปอยู่เลย

  1. :’)

    • mangomoment
    • เมษายน 23rd, 2011

    ให้ช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน เป็นช่วงที่ดีที่สุดแล้วกันเนอะ
    ซึ้งค่ะ เขียนถึงมาพี่ได้น่ารักมากเลย :’))

    • Sasiii
    • กันยายน 29th, 2011

    เพิ่งได้เข้ามาอ่าน😥

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: