นิยายพาไป…ตอน ชมตลาดจตุจักร

ช่วงนี้อ่านนิยายรักหวานซึ้งทุกวันเลย สะท้อนจิตใจที่อยากหลบหนีความเป็นจริง ซึ่งไม่อยากจะใส่คำคุณศัพท์ขยายความว่าโหดร้ายหรือน่าเบื่ออะไร ความเป็นจริงก็คือความเป็นจริง เป็นอะไรกลาง ๆ คนเราเองที่ไปเสริมแต่งมันให้เป็นไปตามอารมณ์ของตน

พออ่านเรื่องน้ำเน่ามากเข้า ก็ชักทำตัวน้ำเน่าตาม หลอกตัวเองไปว่าชีวิตตัวเองมันจะสนุกสนานเหมือนในนิยาย อันนี้ก็ไม่เชิงว่าโง่เง่าเต่าตุ่นหรือแอ๊บสตรอฯ แต่อย่างใด อุปมาเหมือนคนกินเหล้าสูบบุหรี่ รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังทำ เพราะมันทำให้ชีวิตมีรสชาติ และไม่ได้ร้ายแรงขนาดไปเสพยาอีพี้กัญชานี่นา ตราบใดที่เรายังมีสติควบคุมอยู่ ถ้าอยากหยุดสภาพนี้ก็แค่โยนสมอลงปักดิน ฉันว่ามันก็เป็นวิธีมีความสุขอีกวิธีหนึ่งที่ไม่เสียหายและเบียดเบียนใครซะหน่อย

วันนี้ก็ไปเดินร่อนเร่แถวจตุจักรที่รักอีกครั้ง แต่งตัวสบาย ๆ พกของไปเท่าที่จำเป็นให้ตัวเบาที่สุด และเอาหูฟังเสียบหู เดินไปก็รู้สึกตัวเองเหมือนคนดูละครเวที โฉบไปโฉบมาหาสิ่งที่่สนใจ ถ้าเจอเมื่อไรก็สามารถเอาหูฟังออกแล้วกระโดดลงไปเล่นละครร่วมกับคนอื่นได้ เสร็จธุระก็กลับมากรอกเพลงใส่หูเป็นคนดูต่อ

แต่เอ๊ะ คิดอีกทีอาจเหมือนเราเป็นตัวเอกที่กำลังถ่ายทำมิวสิควีดีโอ กล่าวคือ เรากลายเป็นศูนย์กลางของโลกใบนี้ กล้องต้องแพนตามเรา โดยเรามีหน้าที่เพียงสองอย่าง เล่นละครต่อไปอย่าหยุดนิ่งและสร้างอารมณ์ไปตามเพลงที่กำลังฟัง

ไม่ไกลจากสถานีรถไฟใต้ดินกำแพงเพชร มีร้านกาแฟเล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่ฉันโปรดปรานมาก ต้องมานั่งดื่มกาแฟแกล้มขนมทุกครั้ง กาแฟรสชาติดี ขนมอร่อยชุ่มฉ่ำ ราคาสมเหตุสมผล ปกติฉันจะกินแทนข้าวกลางวัน เพราะอากาศร้อนทำให้ไม่อยากอาหารนัก และร้านอาหารในจตุจักรนั่งกินไม่ค่อยสบาย มันทั้งร้อนทั้งอึกทึกจอแจ ที่นั่งก็เบียด ๆ แย่ง ๆ กัน แถมกลัวจะท้องเสียอีกตะหาก

เดินจตุจักรก็เหมือนนักล่าสมบัติ ถ้าขยันและอดทนจะต้องเจอสิ่งที่ต้องการในจตุจักรแน่นอน ความร้อนและผู้คนมากมายเป็นอุปสรรคเล็ก ๆ ที่ทำให้ภารกิจนี้ท้าทายยิ่งขึ้น แต่คุณเอาชนะมันได้เสมอ แค่เตรียมตัวดี ๆ แต่งกายให้กระชับและสบาย เอาของไปแต่พอดี ถ้ารู้ตัวว่าขี้ร้อนก็หนีบพัดไปด้วยสักอัน พกถุงผ้าไปยิ่งช่วยรักษ์โลกร้อน แถมอาจจะเอามาต่อรองขอลดราคากับคนขายได้อีก ข้อหา “ประหยัดถุง”

ร้านรวงในจตุจักรมีความหลากหลายและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด มาครั้งนี้ก็ไม่่เหมือนครั้งที่แล้ว บางร้านย้ายไป ปิดลง ก็มีร้านใหม่มาแทน หรือถ้าเดินบ่อยเกินจนชักเฝือ จงไปเดินในโซนอื่นแล้วเจ้าจะพบร้านใหม่ ๆ เอง ฉันเองเดินเจเจมากว่าสิบกว่าปีก็ไม่เคยเดินได้ทั่ว และไม่เคยคิดว่าการได้ตะลอนไปทุกซอกมุมของจตุจักรเป็นความท้าทาย ออกจะเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ ความสนุกอยู่ที่การได้ค้นหาสิ่งของที่ถูกใจมากกว่า ซึ่งก็ไม่เคยผิดหวัง เลยยังเดินอยู่ และจะเดินต่อไปเท่าที่แรงกายและแรงทรัพย์จะอำนวย

กลับมาที่เรื่องนิยายรัก ถึงแม้มันจะทำให้ฉันเคลิ้มพอไปเดินเล่นทำมิวสิควีดีโอที่จตุจักร แต่พออ่านบ่อยเข้าก็ตระหนักว่าพล็อตเรื่องมันซ้ำกันตลอดเลย (ว่ะ) แต่ทำไมมันถึงเป็นแนวหนังสือที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมาโดยตลอด (วะ)  คงเหมือนอะไรหวาน ๆ ทานง่ายละมั้ง กินไปแล้วอร่อยก็อยากกินอีก บางคนชอบรสชาติอื่นก็อาจแว่บไปกินอะไรแซ่บ ๆ ขม ๆ เค็ม ๆ ฯลฯ แต่มีใครคิดว่าบอระเพ็ดอร่อยกว่าขนมเค้กบ้างไหมล่ะ

แต่ถ้ากินเยอะก็จะอ้วนนะ…. หึหึ

.

ปล. ร้านกาแฟนั้นมีชื่อว่า Bubble Cafe (ถ้าจำไม่ผิด) อยากจะถ่ายรูปไว้ แต่เนื่องจากจำกัดอุปกรณ์เลยไม่ได้เอากล้องไป

ปลล. ฤทธิ์ของกาแฟสดที่ไหลลงท้องตอนบ่ายกว่า ๆ ทำให้นอนไม่หลับจนต้องลุกมานั่งเขียนบล็อคบ้า ๆ บอ ๆ อีกครั้งหนึ่ง

ปลลล. ชื่อบล็อคนี้เลียนแบบ “หนังพาไป” สารคดีที่เราปลื้ม

Advertisements
  1. ไม่ได้ไปจตุจักรมาเป็นปีแล้ว ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นไงบ้าง แต่รู้ว่าช่วงนี้มันต้องร้อนนนนนแน่ๆ 😀

    • Khun T
    • พฤษภาคม 19th, 2011

    ไปแถวนั้นแล้ว ต่อรถไปสวนรถไฟ เดินทะลุไป สวนโมกข์กรุงเทพ

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s

Advertisements
%d bloggers like this: