A moment alone at the airport, again

นั่งฟังเพลง “ทะเลสีดำ” ที่ลุลาร้องกับต้า พาราด็อกซ์ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง… เครื่องบินกับท้องฟ้าสีฟ้ากระจ่าง

ถึงแม้เนื้อเพลงจะต่างกับภาพที่เห็นอยู่อย่างสิ้นเชิง แต่ทำไมอารมณ์มันถึงเหงาได้จับใจเหมือนกันอย่างนี้นะ

ชีวิตเราเกิดมาคนเดียว ตายไปคนเดียว ดังนั้น การใช้ชีวิตตัวคนเดียวก็ไม่น่าจะแปลกอะไร แต่ทำไมบางครั้งมันถึงน่ากลัวจัง

เริ่มเข้าสู่อารมณ์เปลี่ยว… ไม่ใช่อะไรหรอก ได้กลับมาเหยียบพื้นกรุงมอสโกอีกครั้ง คราวนี้เป็นการทำภารกิจชั่วคราว พร้อมกับเตรียมตัวเข้าสู่ภารกิจใหม่ คือ จะต้องมาประจำที่มอสโก 4 ปี ตอนแรกก็รู้สึกเฉย ๆ อะไรอะไรก็ง่ายดี ไม่ต้องไปเรียนภาษา (เพราะรู้อยู่แล้ว) ไม่ต้องศึกษาการใช้ชีวิตประจำวัน (เพราะรู้อยู่แล้ว) ไม่ต้องไปดิ้นรนหาคนเที่ยวด้วย (ไปกวาดเพื่อนสมัยเรียนมา แต่ไม่รู้จะหาเจอหรือเปล่านะ)

แต่เมื่อวานนี้ หลังจากภารกิจชั่วคราวได้จบลงแล้ว ก็มีโอกาสไปเดินตามท้องถนน พบว่า… จะอธิบายยังไงดี คือ สถานที่มันก็เดิม ๆ น่ะแหละ มีอะไรนิดอะไรหน่อยแปลกไปบ้าง แต่ที่มันไม่เหมือนเดิม ก็คือความรู้สึกของเราเอง คือเรารู้สึกเบื่อแล้วอ่ะ ไม่อยากค้นหา ไม่รู้จะตามหาอะไร ไม่มีความแปลกใหม่ เห็นมาหมดแล้ว ดูมาหมดแล้ว และหลังจากรู้สึกแบบนี้ได้สักพัก ต่อมาก็รู้สึกกลัวอ่ะ… ตายละ แล้วฉันจะมาทำอะไรที่นี่อีก 4 ปีหว่า

………

…..

..

.

น่ากลัวไหม?

……

ชอบคิดอะไรเปลี่ยว ๆ เหงา ๆ ได้เวลารอขึ้นเครื่องที่แอร์พอร์ต

 

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: